Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

20 άχρονη παραμονή στο Π.Ν. (1969-1989), Φωτογραφίες.

Α/Τ ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ 1973 SAN DIEGO CALIFORNIA
ΜΕ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΑ ΝΟΥΜΕΡΑ ΠΡΙΝ ΕΝΤΑΧΘΕΙ ΣΤΟ Π.Ν.



Φωτογραφίες από την 20 άχρονη παραμονή μου αρχικά στο Βασιλικό και κατόπιν στο Πολεμικό Ναυτικό (1969-1989). 
Δημοσιεύω για πρώτη και τελευταία φορά ώστε να πληροφορηθούν οι φίλοι και η δικοί μου άνθρωποι και αυτή την πλευρά της ζωή μου. Στα χρόνια που υπηρέτησα ή αν θέλετε δούλεψα για το Π.Ν δεν επέτρεψα σε κανένα μέλος από την οικογένειά μου να πλησιάσει αυτά τα μέσα.
Οι μονάδες που με σημάδεψαν ήταν οι σχολές ΣΔΥΝ (1969-72), η σχολή μηχανικών, η αποστολή στην Αμερική, η σχολή υποβρυχίων και τα πολεμικά πλοία Α/Τ Κουντουριώτης (αντιτορπιλικό1973-76) και το Υ/Β Κατσώνης (υποβρύχιο 1976-89).
Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες η εμφάνισή μου, δείχνει έναν ανένταχτο τύπο μακριά από στολές, φανφάρες, γαλόνια κλπ.
Από τα 20 χρόνια που υπηρέτησα τα 19 είχα πάντα κάποιους από κάτω αλλά απέφυγα να λερώσω τα χέρια μου με ποινές στερήσεις φυλακίσεις κλπ. Ίσως να ήμουν μία από τις σπάνιες εξαιρέσεις αλλά δεν τόλμησα ποτέ να κάνω αυτό που δεν ήθελα να μου κάνουν. Πίστευα, ότι, ούτε τα ζώα δεν πρέπει να τιμωρούμε πόσο μάλλον τους ανθρώπους που μπορούν να καταλάβουν αν τους μιλήσεις, τους εξηγήσεις και τους «αγγίξεις».
Θα θυμούνται… οι φίλοι και οι συνάδελφοι ότι ήμουν πολύ εργατικός και σχετικά καλός στην δουλειά μου αλλά αυτά δεν μου στερούσαν το δικαίωμα στον χαβαλέ και τις μεγάλες πλάκες που διοργάνωνα με μικρούς και μεγάλους ώστε να απαλύνω τις δυσμενείς συνθήκες επιβίωσης κάτω από τη θάλασσα.
Το υπόλοιπο φωτογραφικό υλικό σχετικά με το Π.Ν. θα το αναρτήσω ή θα το δώσω στους ανθρώπους που ασχολούνται με την ιστορία του ναυτικού και των υποβρυχίων.

Τετάρτη, 14 Φεβρουαρίου 2018

Ντίνα Μπαντούνα (Παπούλια) 1928-2018

Έφυγε σήμερα Τετάρτη 14.02.2018 η Κωνσταντίνα Μπαντούνα (Παπούλια- Σκούρα), χήρα του Δημητρίου (Τραυλού-Πατούχα), που γεννήθηκε πριν 90 χρόνια στο Κούμανι Ηλείας.
Η κηδεία της θα γίνει την Πέμπτη στις 12.00 στο Αντρώνι.
Στα παιδιά της Νίκο (Γιατρό), Παναγιώτη (Λέμη), στα αδέλφια της και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.
Οι πληροφορίες μας ήλθαν από το φίλο της σελίδας Γιώργο Μαρκόπουλο.
Η θειά Ντίνα ήταν καλοσυνάτος και πράος άνθρωπος, με χιούμορ και ευθύτητα, φιλότιμη και γελαστή. Όλοι όσοι την ήξεραν θα θυμούνται για πάντα τ’ αστεία της.
Τα πρώτα χρόνια που ήλθε νύφη στο Αντρώνι ερχόταν ταχτικά στο σπίτι μας και ίσως να υπήρχε και κάποια συγγένεια. Που να ήξερε… δεν μας γνώρισε, μας κυνήγησε με τη γνωστή βωμολοχία της όταν την αποθανατίσαμε  στην πιο πάνω φωτογραφία.
Η ατάκα της ήταν η γνωστή των Κουμαναίων, «τι κάνεις γέρο μου;»
Μια φίλη, με το άγγελμα του θανάτου της θειάς Ντίνας, μας έστειλε το παρακάτω περιστατικό και εμείς με σεβασμό στη μνήμη της σας το παραθέτουμε αυτούσιο:
«Όσοι γνώριζαν την Ντίνα ήξεραν ότι δε χρειάζεται και πολύ ώρα για να μην τους μείνει άντερο από τα γέλια!
Φημιζόταν για τ‘ αστεία της, όποιον και αν έβλεπε η ίδια ερώτηση:
Τι κάνεις γέρο μου;
Τη θυμάμαι ν’ ανεβαίνει μεσημέρι γύρω στις 12:00 στα Νικολεταίικα για ψώνια. Ο Χρήστος (Τραυλός ή Παρθενίας) δύσκολος άνθρωπος, ωστόσο χαιρόταν μόλις την έβλεπε.
-Καλώθ τη Ντίνα!
Έλα να μας πεις κανένα αθτείο!
Και μέσα σε όλα του έλεγε αυτό που τον έκανε να γελάει: Βράσε ρύζι και βάλε τον Που@@σου να στριφογυρίζει».
 Κώστας Παπαντωνόπουλος

Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

Κασσιανή Λαζαράκη

Έφυγε την Κυριακή 21.01.2018 η Κασσιανή Λαζαράκη, χήρα του Θεοφάνη, Λαζαράκη (1925) και κόρη του Κων/νου Τσούλη1902 (Τρικόκη) που γεννήθηκε στο Αντρώνι και έζησε στην Θεσσαλονίκη.
Η κηδεία της έγινε την Δευτέρα 22.01.18 στην Καλαμαριά της Θεσσαλονίκης.

Στα παιδιά της Αγγελική, Πάκη και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας


Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Σκέψεις γύρω από το Facebook

Το Facebook (φέις μπουκ) είναι ιστοχώρος κοινωνικής δικτύωσης που χρησιμοποιείται από δισεκατομμύρια χρήστες. Ξεκίνησε το 2004 παράλληλα με την δική μας σελίδα antroni.gr, το ίδιο έτος.
Βρισκόμαστε εκεί, στο Facebook καμιά δεκαριά χρόνια. Από τους πρώτους ή μεταξύ των πρώτων από την Ηλεία. Σύντομα φτιάξαμε τις δικές μας ομάδες που προσέλκυσαν χιλιάδες ανθρώπους. Βρήκαμε εκεί, συγγενείς, φίλους, συναδέλφους, γνωστούς, άγνωστους, πολύ κόσμο και δεν σας κρύβουμε ότι στην αρχή ενθουσιαζόμασταν κιόλας. Κατόπιν όμως όλο αυτό κατέληγε σιγά-σιγά σε μία φούσκα, ένα "ανούσιο πράμα" που δεν λειτούργησε για την σύσφιξη των σχέσεων αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Με κάποιους φίλους που είχαμε ταχτική ή καθημερινή επικοινωνία, αραιώσαμε αφού τα νέα τους τα μαθαίνουμε πλέον από αυτό το διαβολοεργαλείο. Μάλιστα με άλλους ήλθαμε και σε σύγκρουση και σε σφοδρή αντιπαράθεση. Θα ήταν καλύτερα να τους θυμόμασταν όπως πριν γιατί η συμπεριφορά τους εδώ μας απογοήτευσε. Το ίδιο βέβαια θα λένε και αυτοί από την πλευρά τους.
Για τους λάτρεις της λαογραφίας (όπως η αφεντιά μας) το Facebook είναι ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο, διότι βοηθάει να ξετρυπώνουμε πολλά σπουδαία στοιχεία, όπως είναι οι φωτογραφίες, αλλά και άλλο πρωτογενές υλικό. Επίσης είναι χρήσιμο για μας, διότι διαφημίζει την επιχείρησή μας (με το αζημίωτο), αυξάνοντας τις πωλήσεις, αλλά και τις σελίδες μας εδώ, ανεβάζοντας έτσι (όχι ότι το έχουμε ανάγκη) την επισκεψιμότητά τους.
Χρήσιμο όμως είναι και για τους «κλέφτες» του ίντερνετ, κάποιους εξυπνάκηδες που βρίσκουν μια φωτογραφία, ένα κείμενο, οι οποίοι τα κλέβουν και τα κοτσάρουν σε μια ομάδα, δίχως πηγή και περιγραφή, όπου τις περισσότερες φορές τα θέματά τους είναι άσχετα με το αντικείμενο της ομάδας. Π.χ. «Ορεινή Ηλεία», του φίλου και συναγωνιστή μας στον σύλλογο Ωλονό, Ανδρέα Αθανασόπουλου. Παρακολουθούμε κάποιους ψωνισμένους, χρόνια τώρα και μας «τσιτώνονται» τα νεύρα, οι οποίοι δεν ξεπερνούν τα δάκτυλα της μιας παλάμης, που αναρτούν διάφορες φωτογραφίες με καλύβια, άλογα, γαϊδούρες, κοτέτσια, κοκόρια που τα συνοδεύουν λεζάντες όπως: «ζεστή καλημέρα», «ευτυχισμένη ζωή», «χαρούμενη Κυριακή» λες και εμείς στην ορεινή Ηλεία «είμαστε για τα πίτουρα». Τους ακολουθούν με λάϊκ (μου αρέσει) κάποιοι πλασματικοί φίλοι μας που όταν είδαν το κοτέτσι, λαχτάρισαν το χωριό τους και άθελά τους μας προτρέπουν να μεταβούμε και εμείς σε αυτά το ανούσια θέματα που «ψώνισαν» εδώ και εκεί. Πόσο... όμορφο θα ήταν αυτοί οι «κλέφτες» που αποζητούν την αναγνώριση με «ξένα κόλλυβα», να μας έδειχναν μια δικιά τους φωτογραφία των παιδικών τους χρόνων, του σχολείου, του χωριού τους, της γειτονιάς, της γιαγιάς τους, της θειάς τους κλπ.
Επίσης, το facebook είναι χρήσιμο εργαλείο για τους κομπλεξικούς με έλλειμμα αυτοεκτίμησης που αν δεν τους κάνεις λαϊκ, γίνονται εχθροί σου. Γι’ αυτούς που έκαναν δικιά τους σελίδα και νόμισαν ότι έπιασαν «τον παπά…», τους επιδειξίες, τα καμάκια, τους γαμπρούς, τις νύφες που παρ´όλη την "αποτυχημένη" εξωτερική εμφάνιση, παρουσιάζονται σαν μοντέλα (το photoshop έχει πάρει φωτιά), αυτούς που ψάχνουν ταίρι και αυτούς που επιθυμούν την διαφορετικότητα στην σεξουαλική τους ζωή.
Για αυτούς που έχουν βρει τη χαρά τους, που επιζητούν το "ουάου", την επιβεβαίωση, τα κοπλιμέντα ότι είναι οι καλύτεροι του χωριού με την ανάρτηση που μας «έμπηξαν», το ταξίδι που πήγαν, το σαλόνι που αγόρασαν, το αυτοκίνητο, το σπίτι, την γκόμενα που γνώρισαν, την οικογένεια και το χειρότερο για κάποιους ότι μαζί με άλλα εκθέτουν στο διαδίκτυο και τα ανήλικά τους. Είναι οι ίδιοι που πριν διαβάσουν ένα άρθρο πατάνε like, όπως φανταζόμαστε θα γίνει και σε αυτό το άρθρο που τους «κράζει».

Σάββατο, 13 Ιανουαρίου 2018

Άκης Παπαντώνης, βιολόγος και συγγραφέας

Ό Άκης Παπαντώνης είναι δικό μας παιδί, εγγονός του Αργύρη Παπαντώνη (Πλιέγκα 1917) που γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αντρώνι. O πατέρας του Νίκος Παπαντώνης (1955) μεγάλωσε στο Αίγιο και ο Άκης Παπαντώνης (1978) στην Αργυρούπολη.
O Άκης σπούδασε βιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, εργάστηκε ως ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και από το 2013 είναι Επίκουρος Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας.
Στον ελεύθερο χρόνο του ασχολείται με την συγγραφή κειμένων και την λογοτεχνία. Έχει δημοσιεύσει πεζά σε ελληνικά και αγγλόγλωσσα λογοτεχνικά περιοδικά, και κριτικά σημειώματα στην Εφημερίδα των Συντακτών. Διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί στους συλλογικούς τόμους "Είμαστε όλοι μετανάστες" (Πατάκης, 2007) και "11 λέξεις" (Καλέντης, 2013). Η νουβέλα "Καρυότυπος" (Κίχλη, 2014) είναι το πρώτο του βιβλίο που βραβεύτηκε με το Βραβείο του Αναγνώστη ως πρωτοεμφανιζόμενος συγγραφέας στην πεζογραφία.
Παρακολουθούμε με ενδιαφέρον και περηφάνεια τα σπουδαία άλματα του Άκη και πιστεύουμε ότι θα φθάσει σε υψηλά επιστημονικά επίπεδα αλλά και σε συγγραφικές κατακτήσεις, κάνοντας υπερήφανους όλους μας, τους γονείς του, τους συγγενείς του αλλά και τους συμπατριώτες του.
Κώστας Παπαντωνόπουλος, Γενάρης 2018
Άκης Παπαντώνης, βιολόγος και συγγραφέας
Πορτραίτα επιτυχημένων Ελλήνων στη Γερμανία. Ανθρώπινες και επαγγελματικές ιστορίες. Ο Άκης Παπαντώνης είναι επίκουρος καθηγητής Μοριακής Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας και συγγραφέας της νουβέλας «Καρυότυπος»

«Η επιστημονική έρευνα και η λογοτεχνία έχουν ένα κοινό: το διαρκές και επίμονο διάβασμα. Από το πρώτο βήμα μέχρι το τελικό αποτέλεσμα, είτε αυτό είναι επιστημονικό πόρισμα είτε λογοτεχνικό βιβλίο, απαιτούνται επεξεργασία και διορθώσεις, ξανά και ξανά». Αυτό πιστεύει ο Άκης Παπαντώνης, μοριακός βιολόγος και συγγραφέας, που με την πρώτη κιόλας νουβέλα του, τον «Καρυότυπο» (εκδόσεις Κίχλη, 2014) κατάφερε να τραβήξει την προσοχή αναγνωστών και κριτικών, γράφοντας στη γλώσσα της γενιάς του, αυτής των «επιστημονικών μεταναστών», όπως χαρακτηριστικά λέει ο ίδιος. Ο ήρωας του «Καρυότυπου» είναι ένας νέος βιολόγος/βιοχημικός που έχει φύγει από την Ελλάδα και συνεχίζει την έρευνά του σε μια πόλη της Μεγάλης Βρετανίας για να έρθει εν τέλει αντιμέτωπος όχι μόνο με την επιστήμη αλλά πολύ περισσότερο με τον ίδιο του τον εαυτό του, τη μοναξιά και άλλες υπαρξιακές αναζητήσεις.

Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018

Γεωργία Μπαντούνα - Ζαχαροπούλου 1925-2018

Έφυγε την Τετάρτη 10.01.2018 η Γεωργία Μπαντούνα, χήρα του Γεωργίου (Αλεξάκη), κόρη του Νικόλα Ζαχαρόπουλου που γεννήθηκε πριν 93 χρόνια στα Ζαχαραίικα της κοινότητας Αντρωνίου.
Η κηδεία της θα γίνει την Παρασκευή 12.01.2018 στις 12.00.
Στα παιδιά της Μηλιά, Θεώνη, Αλέξη, Λούη στις αδελφές της Φωτούλα, Θεοδώρα, Ντίνα, Χαρίκλεια, Ελευθερία και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα συλλυπητήρια μας.
Ήταν το δεύτερο παιδί από τα οκτώ της Θεώνης και του Νικόλα (Ζαχαριά) Ζαχαρόπουλου. 
Τα αγόρια, ο Κώστας και ο Θοδωράκης μας άφησαν νωρίς.
Η θειά Γιωργία ήταν μια φιλόξενη και καλοσυνάτη γυναίκα που μας υποδεχόταν πάντα με το "γλυκό" της χαμόγελο, να μας φιλέψει και κάποιες φορές να μας ταΐσει κιόλας. 
Με το σπίτι του Αλεξάκη μας συνέδεε μια βαθιά οικογενειακή φιλία, μιά αμοιβαία συμπάθεια αλλά και συγγένεια από τη θειά Φωτούλα. 
Από τσορομπίλια αλλά και στα χρόνια της εφηβείας μας που ζούσε ακόμη ο μπάρμπα Γιώργης αλλά και ύστερα όταν την βλέπαμε αγνάντιο, να κάθεται στο προσήλιο, στο σπίτι δίπλα στο στανοτόπι της, στρίβαμε και μας δεχόταν με τη ζεστή της αγκαλιά. 
Καλό σου ταξίδι θειά Γιωργία!

Τρίτη, 9 Ιανουαρίου 2018

ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΟΙ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΗΛΕΙΑΣ


του Νικόλαου Διονυσίου Σκέντζη

Οι κτηνοτρόφοι της ορεινής Ηλείας αναφέρονται με διάφορες ονομασίες: τσοπάνης, βοσκός, σκουτέρης, ξωμάχος, ποιμένας κ.α.
Σαν βάση είχαν το στανοτόπι (λημέρι), ο χώρος όπου υπήρχαν οι αναγκαίες εγκαταστάσεις για την εξυπηρέτηση των ανθρώπων και των ζώων.
Το καλύβι ήταν το κύριο κτίσμα που στέγαζε ανθρώπους και ζώα κατά την χειμερινή περίοδο.
Το μαντρί ήταν ένας περιφραγμένος χώρος για τον αυλισμό και το τάισμα των ζώων.
Το γαλάρι (ξελώντσα) ήταν χώρος φτιαγμένος σε επικλινές σημείο για να στραγγίζουν τα νερά, για την διανυκτέρευση των ζώων.
Ο τσάρκος ήταν ένας μικρός χώρος για να φυλάσσονται τα νεογέννητα αρνοκάτσικα.
Στις αρχές τις άνοιξης σε ανοιχτό χώρο έφτιαχναν την στρούγκα για το άρμεγμα, με κλαδιά (γκορτσιές) γύρω-γύρω και τοποθετούσαν στην έξοδο δύο μεγάλα λιθάρια τα ονομαζόμενα στρουγκολίθια στα οποία κάθονταν οι δύο που άρμεγαν, ενώ ένας τρίτος (στρουγκολάτης) προωθούσε τα ζώα προς την έξοδο.
Ταυτόχρονα κοντά έφτιαχναν την παγανιά, αρκετά μεγάλος χώρος και περιφραγμένος, για γιομάτισμα το μεσημέρι και προφύλαξη το βράδυ.