Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017

Τα παιδιά του πολέμου 1940-41

Το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου οι σειρήνες του πολέμου δεν ακούγονταν, δεν έφταναν οι ήχοι στα χωριά μας. Η πρώτη είδηση ήλθε από ένα ραδιόφωνο που υπήρχε στο ψηλό σπίτι του Νικολετόπουλου και στην συνέχεια από την καμπάνα που χτυπούσε χαρμόσυνα. Παράτησαν όλοι οι χωριανοί τις δουλειές τους και έτρεξαν με ενθουσιασμό να ετοιμαστούν για την επιστράτευση.
Τα παιδιά με το χαμόγελο στα χείλη, με ενθουσιασμό, περηφάνια και λεβεντιά βιάζονταν να φτάσουν στο μέτωπο. Από το χωριό μας έφυγαν για τα βουνά της Ηπείρου και τα οχηρά Ρούπελ, εκατό περίπου νοματαίοι.
Στα μετόπισθεν έμειναν οι γυναίκες που συνέβαλαν καθοριστικά στην εποποιία του μετώπου και στην επιβίωση των παιδιών τους. Στα χωριά μας δεν υπήρχε ο φόβος του βομβαρδισμού ή της συσκότισης όπως ήταν στις πόλεις. Η Πάτρα που βομβαρδίστηκε το πρωί της 28ης Οκτωβρίου, θρήνησε πενήντα αμάχους. Ακολούθησαν οι βομβαρδισμοί με εκατοντάδες νεκρούς και μεγάλες καταστροφές και σε άλλες μεγάλες πόλεις.
Στα οχυρά, έμειναν και πολέμησαν με ανδρεία έξι Αντρωναίοι: Ο Γιώργης Κατσαντώνης, ο Διονύσης Παπαντώνης, ο Αργύρης Αβραμόπουλος, ο Θοδωρής Μπαντούνας και δύο αδέλφια Ζηραίοι (του Σον) που ο ένας έπεσε ως ήρωας στον τετραήμερο αγώνα της ένδοξης μάχης.
Οι Ιταλοί με το που έφτασαν στο χωριό μας χτύπησαν την καμπάνα και μάζεψαν όλο τον κόσμο στην πλατεία. Κρατούσαν μια κατάσταση (λίστα) την οποία είχε συντάξει κάποιος δικός μας ρουφιάνος. Αυτή η κατάρα δεν λείπει και από τις μικρές κοινωνίες, τον οποίο δεν γνωρίζουμε για να τον «στολίσουμε» δεόντως.
Ήθελαν τότε οι Ιταλοί να μαζέψουν όλα τα όπλα που υπήρχαν στο χωριό. Φώναζαν το όνομα από την κατάσταση που κρατούσε ο διερμηνέας και έλεγαν στον κάθε έναν «φέρε το όπλο» αφού παράλληλα τον χτυπούσαν με το κοντομπάστουνο όπου τον έβρισκαν.
Ανατριχιαστική είναι η ιστορία από τα δύο παιδιά του Καλιγάρη. Τα αδέλφια Νικόλαος (Τσαπής) και ο Θύμιος Καννελακόπουλος εκτός από το πολύ ξύλο που τους έριξαν, έμειναν κρεμασμένοι από το πάτερο για 24 ώρες (απέναντι από το καφενείο του Τρικόκη), προκειμένου να παραδώσουν ένα πολυβόλο το οποίο όμως δεν είχαν.
Αφηγούνται οι συγχωριανοί μας ότι τους έπαιρναν ότι ζωντανό είχαν, φαγητά ακόμα και τα άρβυλα που φορούσαν.
Ο παππούς μου ο γερο-Πλίεγκας όταν είδε αυτό που γινόταν στην πλατεία, έφυγε πίσω-πίσω από τον κήπο του Δρούβα, εξαφανίστηκε στο ρέμα αλλά δεν τόλμησε κανένας να τον προδώσει. Ο ίδιος, μετά την λήξει του πολέμου, κράτησε στο χωριό έναν νεαρό Ιταλό για να τον σώσει.
Οι Γερμανοί δεν εγκαταστάθηκαν στο χωριό μας. Πέρασαν 2-3 φορές για να σπείρουν τον φόβο και τον τρόμο. Συγκέντρωναν τους ανθρώπους στην πλατεία για να τους κατατρομοκρατήσουν και στη συνέχεια έφευγαν.
Γύρισαν όμως (μετά το 2010) και μας μετέτρεψαν σε γερμανική οικονομική επαρχία όπου εφτά χρόνια τώρα, ζούμε ξανά την γερμανική Κατοχή και την μπότα τους να πιέζει το λαιμό μας. Η μπότα του γερμανικού ευρώ επιβάλει την έναρξη του αντικατοχικού αγώνα που θα μπορούσε να εκφραστεί μέσα από μια μετωπική σύγκρουση του λαού που θα ζητάει τη λύτρωση από την οικονομική κατοχή με ένα νέο «ΟΧΙ».
Παιδιά (αγόρια) που γεννήθηκαν στο Αντρώνι το 1940-41

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Ξύπνα, καημένη Αναστασιά...


Το βλέπεις κείνο το βουνό πούνε ψηλά από τ' άλλα,
εκεί 'ναι πύργος γυάλινος με κρυσταλλένια τζάμια,
μέσα κοιμάται μία ξανθιά, μίας χήρας θυγατέρα,
πως νάταν να την ξύπναγα να της το πω φοβάμαι,
Ξύπνα, καημένη Αναστασιά, αμάν καημένη Αναστασιά!

Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΒΡΑΜΗΣ ΔΙΟΝΥΣΗΣ (1954-1985) ΜΠΑΡΜΠΟΤΑ


Πέρασαν μπόλικα χρόνια από τότε που έφυγε από τη ζωή, ένας παλιόφιλος και συμμαθητής μου στο Γυμνάσιο της Δίβρης, ο Διονύσης Αβράμης του Στεφανή και της Νικούλας, από την Μπαρμπότα. Λένε, ότι οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν σταματήσουν να τους σκέφτονται...
Τον Διονύση τον φέρνω ταχτικά στις σκέψεις μου, μιλάω γι’ αυτόν όταν βρεθώ με συμμαθητές ή όταν συναντήσω συμπατριώτες του από τη Μπαρμπότα. Έτσι βρήκα και τη φωτογραφία του από την αείμνηστη φίλη, την Φώνη του Λυκοτόμαρου.
Από νωρίς φαινόταν ότι ο Διονύσης ήταν πολύ έξυπνο και ανήσυχο πνεύμα, ήταν εμφανές το μεγάλο ενδιαφέρον και ο ζήλος του για την τεχνολογία. Έζησα από κοντά την αγωνία του όταν πειραματιζόταν ν´ ανάψει λαμπτήρες με την κίνηση του νερού στο χωριό του.
Κατόπιν, οι δρόμοι μας χώρισαν, αραίωσαν οι συναντήσεις μας, αλλά δεν σταματήσαμε ποτέ να βλεπόμαστε. Μία από τις τελευταίες φορές που βρεθήκαμε, ήταν σε εκδρομή με τους συμμαθητές, μια Πρωτομαγιά στη Σαλαμίνα.
Πατέρας του Διονύση ήταν ο Στεφανής Αβράμης. Ο Στεφανής ήταν ιδιόρρυθμος άνθρωπος, με γνώσεις, καλοσυνάτος, ενεργός πολίτης, όπως μου εξιστόρησε μια καλή φίλη από την περιοχή. Καμάρωνε σαν «γύφτικο σκεπάρνι» και οι μισές κουβέντες του ήταν για τον Διονύση.

ΔΕΞΙΑ ΤΟΥ Ο ΝΙΚΟΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΟΥ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ Κ' ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Είναι φιλάνθρωπος ο Νίκος Μπαντούνας;


O κ. Νικόλαος Μπαντούνας επιδίδει δωρεά του για το υπερσύγχρονο χειρουργείο στον κ. Simon Woods, ιατρικό διευθυντή του Cabrini. Φώτο Κώστας Ντεβές
Ο Νίκος Μπαντούνας του Χρήστου (Πλίθα)  και της Κωνσταντίνας γεννήθηκε το 1936 στο Αντρώνι. Το παρατσούκλι του ήταν Μάστορης ή Κουραδάς. Έφτασε στην Νέα Υόρκη το 1956 με υποτροφία για το Πανεπιστήμιο Κολόμπια. Πολιτεύτηκε εκεί και τελευταία βρίσκεται ως επιχειρηματίας στη Μελβούρνη.
Φέρνουμε το θέμα στην επικαιρότητα διότι το περασμένο καλοκαίρι, στο Αντρώνι, έγινε μια συζήτηση για τις δραστηριότητες του Νίκου. Υποστηρίζαμε εμείς αυτά που είχαμε διαβάσει, ότι ο Νίκος Μπαντούνας δίνει χρήματα και κάνει δωρεές για υπερσύγχρονες μονάδες υγείας στην Αυστραλία και άλλες... για παιδιά στην Αφρική.
Δεν θα σχολιάσουμε την συζήτηση στην πλατεία και το βιογραφικό του Νίκου τώρα, θα τα αφήσουμε για άλλη στιγμή.
Είχαμε κάνει πέρυσι κάποια προσπάθεια (μέσω τρίτου) να έλθουμε σε επαφή μαζί του. Θέλαμε να του υπενθυμίσουμε ότι το χωριό του, έχει περισσότερες ανάγκες από την πλούσια Αυστραλία.
Γνωρίζουμε βέβαια, ότι θα υπάρχουν μικρές ή μεγάλες πικρίες αλλά οι φιλοσοφημένοι και μεγαλόψυχοι άνθρωποι αυτά τα ξεπερνούν, τα αφήνουν πίσω και προχωρούν μπροστά.
Κώστας Παπαντωνόπουλος

Τρίτη, 19 Σεπτεμβρίου 2017

"Δεν θέλω 'γώ να αγιάσω…!"


«Δεν θέλω ‘γω παράδεισο…» λέει ο λαϊκός μελωδός, πηγαίνετε εσείς.
Θέλω τα σέα μου και τα μέα μου και ύστερα βουρ για κόλαση.

Ένα ξεχασμένο παλιό δημοτικό τραγούδι σε σκοπό βαρύ τσάμικου έως αμανέ που το άκουγα στο πανηγύρι στο χωριό μου όταν ήμουν ακόμη τσορομπίλι.
Το χόρευαν άνθρωποι τσίφτες, μερακλήδες που τους άρεσαν τα όμορφα και τα ωραία όπως η χορεύτρια του πάλκου με το βαθύ ντεκολτέ, την κοντή φούστα και τις ζαρτιέρες. Η τραγουδιάρα, γυναίκα-αντικείμενο του πόθου, της ηδονής και της ανδρικής φαντασίωσης που με το λίκνισμά της, ξεσήκωνε όλο τον ανδρικό πληθυσμό.  Μπροστά στον φλεγόμενο πόθο για το θηλυκό, ο άνδρας δεν υπολόγιζε τίποτα. Ξέχναγε σύντροφο, αμαρτίες, θρησκείες, συνέπειες και αποζητούσε μόνο την ακολασία. Ο μόνος σκοπός του ήταν να σφιχταγκαλιάσει το κορμάκι της αμαρτωλής χορεύτριας.
«Μον’ θέλω το κορμάκι σου να το σφιχταγκαλιάσω…»
Δικαιολογούσε με τον στοίχο τα αμαρτωλά θαύματά του, ότι η ζωή είναι πρόσκαιρη.
«Γιατί και ‘γω να μην χαρώ τα μάτια μου πριν κλείσω...»
Σε μια άλλη εκτέλεση συμπληρώνει: « …και θα ‘ρθω στη μανούλα σου το χέρι της να πιάσω…»
Προσοχή στο βίντεο, δεν είναι για «καθώς πρέπει».  Για να μην σας το κοτσάρουμε ξερό, βάλαμε μέσα τα όργανα του διαβόλου, τους αγγέλους της κόλασης.
 Το τραγούδι θέλει να τονίσει μια από τις αδυναμίες των ανδρών που τους φέρνει κοντά στον νοητό κύκλο της ζωής, τους κάνει δηλαδή να πατάνε στην γραμμή του και κάποιες φορές να βγαίνουν και παρά έξω.
Κώστας Παπαντωνόπουλος
Πηγή

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Γεώργιος Πανούτσος (Κεφάλας) 1928-2014

Έφυγε σήμερα Σάββατο 16.09.2017 ο Γεώργιος Πανούτσος του Άγγελου και της Όλγας που γεννήθηκε πριν 89 χρόνια στο Αντρώνι.
Η κηδεία του θα γίνει αύριο το πρωί στην γενέτειρά του
Στην σύζυγό του Καλλιόπη ,στα παιδιά του Φώτη, Δημήτρη, Αγγελική και σε όλους τους συγγενείς του εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.
Ο μπάρμπα Γιώργης, ήταν ένας πράος άνθρωπος, οικογενειάρχης που ενδιαφερόταν πολύ για την πρόοδο του χωριό του. Τα τελευταία δέκα πέντε χρόνια εκτελούσε χρέη ψάλτη στην εκκλησία.
Όταν κατάλαβε ότι ασχολούμαι με την ιστορία του τόπου έσπευσε και μου εμπιστεύτηκε κάποια από τα σκίτσα που είχε ζωγραφίσει ο Βασιλάκης Σίνος.
Προέρχεται από πολυμελή οικογένεια 10 αδελφών (6 κορίτσια και 4 αγόρια). Καλλιόπη (πέθανε το1943), Νικολίτσα (παντρεύτηκε στο Κούμανι), Κατίνα (Θεσσαλονίκη), μετά ένα παιδί Βασίλης (πέθανε), Τασία, Βασίλω, Γιάννης, η Αργύρω (έφυγε το 2013) την οποία έχουμε καταγράψει στην Αθήναο και ο μπάρμπα Βασίλης (πέθανε το 2014).
Ο πατέρας του πέθανε το 1960, 73 ετών και η μητέρα του το 1989, 100 ετών. Η μάνα του ήταν από τους Κουρτογιανναίος (Κότσαλη). Με το Λεωνίδη, το Χρήστο του Κουρτόγιαννη ήταν πρώτα ξαδέλφια.
Τα αείμνηστα αδέλφια του εδώ:
Αργύρω Πανούτσου – Παπαδάτου 1934-2013 (του Αγγελάκη και της Όλγας), σύζυγος του Αριστείδη Παπαδάτου, που γεννήθηκε στο Αντρώνι.
Βασίλειος Πανούτσος (Σπανός) 1931-2014 (του Αγγελάκη και της Όλγας), που γεννήθηκε στο Αντρώνι.

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

ΓΙΑΡΜΕΝΑ: ΧΟΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ 2017


15 Αύγουστο στη Γιάρμενα με αγαπημένους φίλους, στο χορό του συλλόγου.
Πρώτο τραπέζι η αφεντιά μου, ο Τουτούνης με την παρέα του, ο Ανδρέας Χρονόπουλος, ο Γιώργος Μαρκόπουλος, ο Ταμπουρόγιαννης, ο ξάδελφος Νίκος Σκέτζης και παραδίπλα ο παλιόφιλος "σήμα κατατεθέν" της Γιάρμενας, Ανδρέας Κυριακόπουλος.
Ήταν μια μουσική εκδήλωση με το παραδοσιακό συγκρότημα Δαλιάνη που αν και πήγε κουτσουρεμένο (χωρίς την Σταυρούλα) έδωσε ότι μπορούσε όπως θα δείτε στις φωτογραφίες και στα στιγμιότυπα που καταγράψαμε.
Τα παιδιά του τοπικού συλλόγου ήταν πρόθυμα  να εξυπηρετήσουν τους χωριανούς τους αλλά και τους επισκέπτες όπου η βραδιά κύλισε γιομάτο ωραίες στιγμές και πολύ κέφι.  
Την εκδήλωση, ενίσχυσαν με την παρουσία τους οι γείτονες Κουμαναίοι αλλά και διάσπαρτα, άνθρωποι από όλα τα γειτονικά χωριά με αποτέλεσμα η ανακαινισμένη πλατεία τους να γεμίσει σχεδόν όλη από κόσμο.
Οι σύλλογοι των χωριών μας παρ’ όλη την οικονομική κρίση, κάνουν φιλότιμες προσπάθειες και δεν διστάζουν να οργανώνουν μεγάλες εκδηλώσεις με επιτυχία. 
Κώστας Παπαντωνόπουλος
www.antroni.gr

Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Παναγιώτης Χ. Σίνος (1940-2017) Ιατρός

Έφυγε σήμερα Σάββατο 9.09.2017 ο Παναγιώτης Σίνος του Χραλάμπους και της Μαρίας που γεννήθηκε πριν 77 χρόνια στο Αντρώνι.
Η κηδεία του θα γίνει αύριο 17.00 στις Κυδωνιές του Δήμου Ερυμάνθου Αχαΐας.
Στην σύζυγό του Αικατερίνη, στα παιδιά του Χαράλαμπο και Γεώργιο, στον αδελφό του Κώστα και σε όλους τους συγγενείς του εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.
Ο Παναγιώτης ήταν γιατρός παθολόγος. Υπηρέτησε το αγροτικό του στην Δίβρη αποκτώντας έτσι ισχυρούς δεσμούς με την πλέον Ορεινή Ηλεία. Κατόπιν διορίστηκε στο υπουργείο υγείας όπου υπηρέτησε όλα του τα χρόνια στο νοσοκομείο Άγιος Ανδρέας της Πάτρας.
Με τον Παναγιώτη με συνέδεαν ισχυροί δεσμοί από τα νεανικά μου χρόνια όπου ως σπουδαστής και στην συνέχεια ως φοιτητής, διάβαζε στο σπίτι μου. Στην εφηβεία μου και ύστερα, ήταν πλησίον μου στο ψαλτήρι του Αγίου Κωνσταντίνου όπου έκτοτε ο Παναγιώτης το υπηρέτησε μέχρι τέλους.
Κώστας Παπαντωνόπουλος

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

ΠΩΣ ΒΡΙΣΚΟΥΜΕ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΤΟΥ ΑΛΟΓΟΥ;

Άρθρο του Ηλία Τουτούνη συγγραφέα-λαογράφου
Η αγοροπωλησία ενός υποζυγίου (αλόγου, γαϊδουριού ή μουλαριού), μέχρι το προτελευταίο τέταρτο του προηγούμενου αιώνα, απαιτούσε ειδικές εμπορικές ικανότητες, γνώσεις, εμπειρία, και πειθώ (παζάρεμα), ώστε οι εμπλεκόμενοι να μην παρασυρθούν σε λάθος αγορά ζώου, χάριν της εξωτερικής εμφάνισης. Γι’ αυτό οι εμπλεκόμενοι και κυρίως οι αγοραστές, έπρεπε να γνωρίζουν μερικά βασικά χαρακτηριστικά όσον αφορά την ηλικία, τα τερτίπια (ελαττώματα), την υπακοή και τις ασθένειες του εκάστοτε ζώου. Λίγο πολύ οι αγοραστές, οι πωλητές και κυρίως οι τσαμπάσηδες, γνώριζαν τα περισσότερα εξ αυτών, εξετάζοντας προσεκτικά το εκάστοτε ζώο. Το πιο δύσκολο ήταν να ανακαλύψουν την ηλικία του ζώου και κυρίως του αλόγου που ήταν το κυρίαρχο ζώο για σχεδόν όλες τις ανάγκες της υπαίθρου.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΑΝΤΡΩΝΙ: ΧΟΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ 2017

Ύστερα από ένα χρόνο μεγάλης περιπέτειας, βρεθήκαμε πάλι και "τούτο το καλοκαιράκι" στο Αντρώνι που ήταν πλούσιο σε γλέντια, τραγούδια και δημιουργικές εκδηλώσεις από τον σύλλογο του Χωριού.
 Η διασκέδαση ξεκίνησε από την επιτυχημένη διοργάνωση του Βάιου στις 26 του Ιούλη στο πανηγύρι και στη συνέχεια στις 11 Αυγούστου η ετήσια εκδήλωση του συλλόγου με λαϊκή και δημοτική ορχήστρα, την οποία καταγράψαμε και σας την παρουσιάζουμε εδώ. Εντύπωση μας έκανε το πρωτοεμφανιζόμενο χορευτικό του χωριού μας που εισέπραξε άφθονα χειροκροτήματα αλλά και ενθουσιώδεις κριτικές.
Όπως κάθε χρόνο ο σύλλογος συνεχίζει το δημιουργικό του έργο με διάφορα δρώμενα. Αρχικά, τα μέλη του συλλόγου και οι νέοι φρόντισαν για την καθαριότητα του χωριού.  Στη συνέχεια στο πέτρινο θεατράκι έγινε παράσταση καραγκιόζη, αστροφεγγιά στην Αγία Παρασκευή όπου με τηλεσκόπια οι νέοι μας παρατηρούσαν τον ουρανό, έκθεση ζωγραφικής στο σχολείο, θεατρική παράσταση, αθλοπαιδιές από τα τσορομπίλια στο γήπεδο ποδοσφαίρου, διαγωνισμός τριπόντων στο γήπεδο μπάσκετ, τουρνουά πινγκ -πονγκ,  διαγωνισμός δηλωτής στου Μπίκου, τραγούδια καραόκε στο θεατράκι που αντιλαλούσαν στη ρεματιά και τέλος το πανελλήνιο πέρασμα στο Φαράγγι Αντρωνίου με μεγάλη συμμετοχή από κόσμο.

Ευχάριστη έκπληξη ήταν οι καντάδες στις γειτονιές του χωριού και οι μικρές παρέες με τα όργανα και τα τραγούδια στην πλατεία.
Κώστας Παπαντωνόπουλος
Πηγή:http://antroni.gr/index.php/8-frontpage/1496-antroni-xoros-syllogou-2017

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

ΤΑ ΣΚΙΑΧΤΡΑ ΟΙ ΑΓΡΥΠΝΟΙ ΦΡΟΥΡΟΙ ΤΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ

Γράφει ο Ηλίας Τουτούνης
 Τα σκιάχτρα, είναι πρόχειρα και άτεχνα ανθρώπινα ομοιώματα, κατασκευασμένα από διάφορα υλικά και ενδεδυμένα με ρούχα ανθρώπων, που παριστάνουν τον άνθρωπο κυρίως σε σταθερή στάση, με ανοικτά τα χέρια.
Αυτά χρησιμοποιούνται δια τον εκφοβισμό των αγρίων ζώων και των πτηνών, τα οποία εισβάλουν στις καλλιέργειες, στους στάβλους, στα κοτέτσια και πολλές φορές στις αυλές των χωρικών. Μετά από την κατασκευή τους τοποθετούνται στους ανάλογους και επιλεγμένους χώρους και συμβάλλουν στην απέλπιδα προσπάθεια των ανθρώπων, για καλή σοδειά, από την επιδρομή των επιζήμιων αγρίων πτηνών και προφύλαξη των μικρόσωμων οικόσιτων ζώων και πουλερικών, από άγρια σαρκοβόρα πτηνά και ζώα.
Τοποθετημένα με πλήρη γνώση και επιμέλεια, ως άγρυπνοι φρουροί, στέκουν σ’ επιλεγμένα σημεία χωραφιού ή του στάβλου, παράξενες φιγούρες, είναι το φόβητρο κάθε ιπτάμενου ή επίγειου εισβολέα που επιβουλεύεται τον καρπό της σποράς, τη νέα βλάστηση, τον ανθό του δέντρου, και το απαραίτητο κρέας και αυγά οικόσιτων πτηνών και πολλές φορές των μικρόσωμων ζώων.
Άψογοι και αγόγγυστοι συνεργάτες και βοηθοί στην δούλεψη των ανθρώπων της υπαίθρου. Στηριγμένα σε πασσάλους ή στους φράχτες των χωραφιών και όπου αλλού βολεύει, τα σκιάχτρα, ένα άψυχο σώμα από διάφορα υλικά και παραγεμισμένο με άχυρο, πριονίδι, σανό, κουρέλια, με φύλλα δένδρων, με νάιλον και με στητό παράστημα ως άγρυπνοι φρουροί «παντός καιρού», υπερασπίζονται σθεναρά το μόχθο αυτών που τα κατασκεύασαν και τα τίμησαν με την επιλογή τους.
Ντυμένα με παλιά αποφόρια σκουτιά, κουρέλια παλιοπάπουτσα και καπέλα παριστάνουν τις «μπαμπούλες» στα σπουργίτια, ή σ’ άλλα μεγαλύτερα πουλιά, στις αλεπούδες, στα κουνάβια, στους ασβούς, στα τσακάλια και στους λύκους.
Ξεχωριστή κατηγορία σκιάχτρων αποτελούν αυτά που βρίσκονται σε μικρές κτηνοτροφικές μονάδες (μαντριά), στα κοτέτσια στις παρυφές, ή και έξω από τα χωριά. Συνήθως στους χώρους αυτούς υπάρχουν και κοτέτσια με πουλερικά, τα οποία δέχονται τις ανελέητες επιθέσεις από τα πιο άτιμα και πονηρά πουλιά, όπως χαρακτηρίζουν οι ντόπιοι χωρικοί τις καρακάξες. Αυτά τα παμπόνηρα πουλιά, επιτίθενται και καταστρέφουν τρώγοντας αυγά, και μικρά πουλιά προκαλώντας, ταυτόχρονα, μεγάλη αναστάτωση στο κοτέτσι και ζημιά στο κοπάδι.

Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΜΑΡΚΟΣ ΝΤΑΡΑΣ «Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ»

Γύρω στα 1730 με 1740 η κλεφτουριά του Μοριά είχε φουντώσει για τα καλά. Ο Δήμος Μπότσικας Κολοκοτρώνης, ένας τρανός και δυνατός κλέφτης, ήλθε σ’ επαφή και μ’ άλλους αρχηγούς των κλεφτών του Μοριά, όπως με τον Μήτρο Περίβολο από τα Καλάβρυτα, τον Δημήτρη Πυθιμούντα, από την Κυπαρισσία, τον Μαντά από την Πάτρα και με τον περιβόητο Ντρέ* Μάρκο Ντάρα από τα Σουλιμοχώρια. Υποστηριζόμενοι και υποθαλπόμενοι από τους προεστούς και από τον κλήρο, κατόρθωσαν να περιφέρονται άφοβα με δικά τους μπαϊράκια στα βουνά, προκαλώντας τον τρόμο στους Τούρκους. Η κατάσταση έφθασε να γίνει τόσο ανυπόφορη για την διοίκηση, που αποφάσισε τέλος, να τσακίσει τους κλέφτες. Ότι δεν κατάφερε να τα κάνει με την δύναμη, μπόρεσε με την προδοσία.

Ένας από αυτούς ήταν και ο σκληροτράχηλος και αδούλωτος ο Μάρκος Ντάρας. Το σώμα του διέθετε 300 ενόπλους και η δράση του επεκτάθηκε στη Μεσσηνία και την Αρκαδία, αμφισβητώντας την τουρκική κυριαρχία στην περιοχή.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

43 Χρόνια Κατοχής, το υποβρύχιο ‘‘Γλαύκος’’ και τα F-4 που δεν πήγαν ποτέ στην Κύπρο

43 χρόνια από  την αποφράδα 20η Ιουλίου 1974 που οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο



43 χρόνια από  την αποφράδα 20η Ιουλίου 1974 που οι Τούρκοι εισέβαλαν παράνομα στην Κύπρο, σκότωσαν, βίασαν, λεηλάτησαν, εκτόπισαν και συνεχίζουν να κατέχουν με τη βία το 36% της μαρτυρικής Μεγαλονήσου.
43 χρόνια από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η οποία ακολούθησε την “προδοσία” του αμερικανο-καθοδηγούμενου πραξικοπήματος της ελληνικής Χούντας που ανέτρεψε τη νόμιμη Κυπριακή κυβέρνηση του Μακαρίου, τον οποίο η Δύση αποκαλούσε “Κάστρο της Μεσογείου” για την αδέσμευτη τότε, εξωτερική πολιτική του.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Χαρτογράφησαν το Αμαρκιανό σπήλαιο, Μπακολίτσας και Καρούτσος

Τα αποτελέσματα της έρευνας θα σταλούν στην Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας Σπηλαιολογίας του ΥΠ.ΠΟ.
Ύστερα από την ανακοίνωση του δελτίο τύπου (18 Μαΐου 2017) από τον Σύλλογο Προστασίας της Φύσης και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ερυμάνθου-Φολόης ο «Ωλονός»,
επικοινώνησε μαζί μου ο βιολόγος Κωνσταντίνος Μπακολίτσας και μου ζήτησε να βοηθήσω ώστε να επισκεφθεί το Αμαρκιανό σπήλαιο με σκοπό να μελετήσει την αξιοποίησή του με τον συνεργάτη του σπηλαιολόγο Παναγιώτη Καρούτσο. Τον έφερα σε επαφή με τον δικό μας, τον Ανέστη Αδαμόπουλο από την Κέρτιζα όπου προθυμοποιήθηκε αμέσως να βοηθήσει.
Ύστερα από κάποια αναβολή λόγω κακοκαιρίας η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε στις 8.07.2017
Σκοπός της επίσκεψής τους ήταν να χαρτογραφήσουν το σπήλαιο και να ερευνήσουν τις δυσκολίες ανάδειξής του.
Τα αποτελέσματα της έρευνας που έκαναν θα σταλούν για εκτίμηση και για περαιτέρω έρευνα, στην Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας Σπηλαιολογίας του Υπουργείου Πολιτισμού.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Φώνη Λυκοτόμαρου (1960-2017) Μπαρμπότα




Έφυγε χθες Τρίτη 4.07.2017 ηΤρυφώνη (Φώνη) συζ. Γεωργίου Καραχάλιου, κατοίκου Τσιχλεΐκων Αμαλίαδας που γεννήθηκε πριν 57 χρόνια στην Μπαρμπότα(Αμυγδαλή) Λαμπείας.
Η κηδεία της θα γίνει σήμερα Τετάρτη στην Αμαλιάδα.
Στο σύζηγό της Γιώργο, στα παιδιά της Ανδρέα, Διονύση, Παναγιώτη, στα αδέλφια της Σωτήρη, Νίκο και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.
Ήταν κόρη του Θεοδώρου Λυκοτόμαρου και της Καλομοίρας  από την Μπαρμπότα.


Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Τραγούδι του Γιώργη Γιαννιά



ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΝ................
ΜΟΥΡΤΑΤΗ ΤΙ ΜΕ ΠΕΡΑΣΕΣ …ΝΑ ’ΡΘΩ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩ;
ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΓΙΑΝΝΙΑ ΤΟΥ ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ ΚΛΕΦΤΟΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ ΤΟΥ ΩΛΟΝΟΥ
Από το βιβλίο του Ηλία Τουτούνη & Κώστα Παπαντωνόπουλου
“ΓΙΑΝΝΗΣ & ΓΙΩΡΓΗΣ ΓΙΑΝΝΙΑΣ, Οι σταυραετοί του Ωλενού”
Ως τώρα η επίσημη ιστορία μας, καθώς φαίνεται, καταπιάστηκε μόνο με τα τρανά πρόσωπα και ως ακατάδεχτη περιφρόνησε και αγνόησε ουκ ολίγους απλούς και έντιμους λαϊκούς αγωνιστές. Όμως χρέος μας είναι να θυμόμαστε, να μνημονεύουμε, ν’ απονέμουμε τις πρέπουσες τιμές και σ’ αυτούς τους σεμνούς και αφανείς ήρωες.
Ένας από αυτούς, που ηθελημένα αγνοήθηκε, ήταν κι ο οπλαρχηγός Γιώργης Γιαννιάς και τα παλικάρια του, μια ομάδα ανθρώπων που προτίμησαν να δώσουν την ζωή τους για ν’ απολαμβάνουμε εμείς σήμερα τ’ αγαθά της ελευθερίας.
Οι μάχες στα στενά της Τζάχλης, της Πολίτζας αλλά και στου Κατσαρού της βόρειας ορεινής Ηλείας, δεν αποτέλεσαν μεμονωμένα πολεμικά γεγονότα, παρά συνδέθηκαν άμεσα με την έναρξη της μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης και με την απαρχή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που σήμανε το τέλος της πολύχρονης σκλαβιάς.
Κατά την επιδρομή των Λαλαίων Τουρκαλβανών κατά της Πηνείας, της Κάπελης και των χωριών που βρίσκονται στα ριζοβούνια του Ωλονού, οι οπλαρχηγοί συσκέφθηκαν στις 16 Μαΐου 1821 και συναποφάσισαν να συνδράμουν όλοι για ν’ αντιμετωπίσουν τους επιτιθέμενους εχθρούς. Τα χαράματα της επομένης οι Τουρκαλβανοί αποχωρώντας από τα Τσίπιανα, όπου είχαν διανυχτερεύσει, προσβάλουν τις θέσεις που κατείχε και αμύνονταν ο νεαρός κλεφτοκαπετάνιος Γιώργης Γιαννιάς. Oι οπλαρχηγοί της ευρύτερης περιοχής, για διαφόρους λόγους, όχι μόνο δεν συνέτρεξαν να βοηθήσουν τον Γιώργη Γιαννιά, αλλά στο τέλος αγνόησαν αυτή την σημαντικότατη μάχη που διεξήχθη αρχής γενομένης από την Τζάχλη, Πολίτζα και κατέληξε στη θέση Κατζαρού.
Μετά την πανωλεθρία αυτή, νομίζω ότι για τους ίδιους λόγους και οι ιστορικοί εκείνης της εποχής, ηθελημένα αγνόησαν την θυσία του εικοσιπεντάχρονου οπλαρχηγού και δεν αφιέρωσαν ούτε μια σελίδα στις ιστορικές συγγραφές τους.
Υπήρξαν όμως και λίγες εξαιρέσεις με φειδωλά στοιχεία που δημοσιεύτηκαν γι’ αυτήν την περιβόητη μάχη στον οικισμό Κατζαρού (του σημερινού δ.δ. Αντρωνίου), κατά καιρούς στ’ απομνημονεύματα διαφόρων αγωνιστών που έλαβαν μέρος στον αγώνα του 1821, αλλά και από τους μετέπειτα ιστορικούς που κατέγραψαν τη μεγάλη Ελληνική Επανάσταση.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Ασβεστώνουμε την Μοστενίτσα με "Ρεφενέ" και "Προσωπική εργασία"

Το Σάββατο 17 Ιουνίου  από τις 9:30 π.μ. έως 8 μ.μ.
Για τρίτη χρονιά εμείς θα είμαστε εκεί.
Θα πάρουμε τις βούρτσες μας και θα ασπρίσουμε τις τσιμεντένιες επιφάνειες του χωριού.
Φέτος θα πάμε ακόμα πιο μακριά από τα κεντρικά σημεία του χωριού, θα φτάσουμε μέχρι την Βίγλα να ασπρίσουμε το σπιτάκι για την στάση των λεωφορείων.
Περιμένουμε συμμετοχή και συμπαράσταση.
Συμμετοχή από Μοστενιτσάνους και από φίλους του χωριού.
Συμπαράσταση από τους φορείς, τον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας, την κοινότητα (ακολουθώντας το παράδειγμα του Προέδρου) και τους Συλλόγους του χωριού μας.
Προσωπική εργασία και...Ρεφενές. «κατά τον τρόπο των ειδικών, των σοφών».
Δεκαετία του ’50, η Ελλάδα πληγωμένη απ’ τον πόλεμο και την κατοχή, προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της. Τότε, στα πλαίσια των μικρών κοινοτήτων, δημιουργείται  ο θεσμός της «προσωπικής εργασίας».
Μια ιδιότυπη μορφή εθελοντισμού που συμμετείχαν ολόκληρες οι τοπικές κοινωνίες, άντρες και γυναίκες.
Συνήθως ήταν Κυριακή,  λίγο μετά την εκκλησία, που χτύπαγαν οι καμπάνες για να θυμίσουν στο κόσμο ότι είναι μέρα προσωπικής εργασίας.
Η συμμετοχή όλων  θεωρούταν αυτονόητη υποχρέωση.
Με ότι διέθετε ο καθένας, κασμάδες, αξίνες, ξινάρια, φτυάρια, βαριοπούλες, συμμετείχε χωρίς δισταγμό σε μια κοινή υπόθεση.
Έτσι, φτιάχτηκαν σημαντικά έργα και υποδομές για να καλυφτούν καθημερινές ανάγκες.
Χτίστηκαν  σχολεία, εκκλησίες, δρόμοι, καλντερίμια, γεφύρια, βρύσες, αυλάκια …..
Συχνά δεν αργούσε να στηθεί γλέντι άλλωστε στην Μοστενίτσα είμαστε.
Οι νοικοκυρές πήγαιναν στην αρχή χαλβά με τσίπουρο, μετά μεζέδες  και το κρασί.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Κούμανι! Θα τους μείνει αξέχαστο!

Η ζωή λένε παίζει περίεργα παιχνίδια... ό,τι δίνεις παίρνεις... τα ρητά  αυτά ταιριάζουν απόλυτα στη μικρή μας ιστορία. 
Το γειτονικό μας χωριό Κούμανι, στάθηκε μεσάζων στο να γνωριστούν, να συνεργαστούν και στο τέλος να σφραγίσουν με όρκους αιώνιας αγάπης τη γνωριμία τους ο δάσκαλος και η δασκάλα του δημοτικού σχολείου!
Πριν λίγες μέρες ενώθηκαν με τα δεσμά  ενός πρωτότυπου γάμου που θα θυμούνται και θα μεταφέρουν στις επόμενες γενιές τους!!! Σκέφτηκαν ότι δεν θα μπορούσαν να λείπουν από την καλύτερη στιγμή της ζωής τους οι μαθητές τους, που ήταν η αφορμή της γνωριμίας τους. Έτσι ζήτησαν από τους γονείς και παραβρέθηκαν ως παρανυφάκια αρκετά από τα παιδάκια του σχολείου! Ο γάμος τους γέμισε με πλουμιστά  φορέματα και ανθοστόλιστα κεφαλάκια! Με χρώματα και γέλια των μικρών τους φίλων, που όπως είπαν, τους θεωρούν οικογένεια τους!
Οι μικρές μαθήτριες από το Κούμανι, βάζοντας όλη την αγάπη τους, έκλεψαν την παράσταση στην εκδήλωση και έκαναν τη μέρα  των δασκάλων τους ακόμα πιο ξεχωριστή και  συνάμα αυτός ο ιδιαίτερος γάμος, στάθηκε αφορμή να ακουστεί το Κούμανι σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας, αφού είναι το γεγονός των τελευταίων ημερών.
Να ζήσουν!!!!!
Δώρα Καζαμία Ιούνιος 2017

Φωτο: dete.gr
Πηγή: www.antroni.gr 

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις!

Την παρακάτω φωτογραφία την αναρτήσαμε και στο face book αλλά δεν καταφέραμε να βρούμε όλα τα εικονιζόμενα πρόσωπα.
Παρότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια, διακρίνουμε σε αυτή τη φωτογραφία γνωστές φυσιογνωμίες του χωριού μας.
Μεταξύ άλλων:
1. Βούλα Μπακάλη (της Χρυσούλας)
2. Κωστούλα Πανούτσου (Νικολή Τσιμπούκα)
3. Μαρία Μήτση (του Κόνσουλα)
4. Αντωνία Κωστοπούλου (του Τασάνη)
5. Ανδριάνα Αλεξοπούλου (του Κολιού)
6. Βελουδένια Μπαντούνα (του Ντερλεπάνη)
7.Γιάννα Τσώνου (του δάσκαλου)
8. Πίτσα Σίνου (του Λύσανδρου)

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

«Τούτο το καλοκαιράκι...»


Τούτο το, μαύρα μου μάτια.
Τούτο τὸ καλοκαιράκι.
Τούτο τὸ καλοκαιράκι,
κυνηγούσα ᾿να πουλάκι.

Κυνηγούσα, μαύρα μου μάτια,
κυνηγούσα, προσπαθούσα.
κυνηγούσα, προσπαθούσα,
νὰ τὸ πιάσω δὲν μποροῦσα.

Βιολιτζή, μαύρα μου μάτια,
βιολτζί μου, πως τα κάνεις,
βιολτζί μου, πως τα κάνεις.
τα πουλάκια και τα πιάνεις.

Με τα να, μαύρα μου μάτια,
με τα νάζια μου τα κάνω,
ορέ με τα νάζια μου τα κάνω,
τα πουλάκια και τα πιάνω.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ΣΠΗΛΑΙΟΝ ΑΡΜΑΚΙΑΝΟΥ (ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΦΥΣΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ)



ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ                   Τετάρτη 18.05.2017
ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ                Αριθ. Πρωτ.: 112
ΕΡΥΜΑΝΘΟΥ - ΦΟΛΟΗΣ  O «ΩΛΟΝΟΣ»                               

ΣΠΗΛΑΙΟΝ ΑΡΜΑΚΙΑΝΟΥ (ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΦΥΣΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ)
Ο Σύλλογος Προστασίας της Φύσης και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ερυμάνθου–Φολόης, ο «Ωλονός», δια μέσω του ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου, καταγγέλλει την κατ´εξακολούθηση επί 45 και πλέον ετών αμεροληψία της Πολιτείας, με όποια μορφή συνεπάγεται, στη συνεχιζόμενη αδράνεια, ως προς την ανάδειξη και αξιοποίηση ενός φυσικού μνημείου, απερίγραπτου και μαγευτικού κάλλους που έχει δωρίσει η μητέρα φύση στον τόπο μας.
Το σπήλαιο βρίσκεται στον ορεινό όγκο του όρους Ερυμάνθου, στον πρώην δήμο Λασιώνος, μεταξύ των οικισμών Αγίας Κυριακής (πρώην Κερτίζα) και Τσιπιάνων, σε δύσβατη και απροσπέλαστη περιοχή και συγκεκριμένα στην τοποθεσία Αστράς, πλησίον και κάτω από το σημερινό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής (Κερτίζας).
Σύμφωνα με την αείμνηστη σπηλαιολόγο κυρία Άννα Πετρόχειλου, που το εξερεύνησε το έτος 1971, πρόκειται για ένα σπήλαιο ηλικίας 500.000 ετών. Είναι χωρητικότητας περίπου 1.000 ατόμων και παρόμοια έχουν εξερευνηθεί στην Ισπανία, την πρώην Γιουγκοσλαβία και την Κεφαλονιά (το σπήλαιο Δρογοράνη).
Η είσοδος του σπηλαίου είναι ένα άνοιγμα σε βράχο σε τοξοειδές σχήμα.
Η κατώτατη υψομετρική διαφορά από το επίπεδο της εισόδου είναι 3-4 μέτρα. Λοξώς δεξιά από την είσοδο, επεκτείνεται μια τεράστια αίθουσα ως «δώρο της φύσης» που είναι αδύνατον να περιγραφεί η φυσική της ομορφιά.
Το σπήλαιο και στις δύο πλευρές του είναι επενδυμένο με υπέροχους σταλακτίτες που φαντάζουν ως πέτρινοι καταρράκτες φανερώνοντας την ηλικία του. Η οροφή του με τον αψιδωτό θόλο κόβεται απότομα στο βάθος σαν αυλαία με τις «παχιές πέτρινες κουρτίνες να αγκαλιάζει η μία την άλλη» σε διάφορους συνδυασμούς.
Στο βάθος, 60 περίπου μέτρων κατά μήκος, το δάπεδο υπερυψώνεται ελαφρώς και έτσι το σπήλαιο μοιάζει σαν θέατρο. Εκεί ακριβώς ορθώνονται οι κρυστάλλινοι σταλαγμίτες που αντανακλούνται σαν διαμάντια στο φλας της φωτογραφικής μηχανής. Η μεγάλη επιφάνεια του δαπέδου είναι επικλινής, διαστάσεων 80μ. επί 50 μέτρα και ύψους 20 περίπου μέτρων. Έχουμε την ταπεινή γνώμη ότι εάν το σπήλαιο καθαριστεί και εξερευνηθεί σχολαστικά, υπάρχει περίπτωση να αποκαλυφτεί μεγάλο μέρος από τους σταλαγμίτες του.
Σε δημοσίευμα της Απογευματινής την 1η Οκτωβρίου 1971, που μας παρείχε η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρία με τίτλο «Βουκολικές παραστάσεις σε σπήλαιο», η Άννα Πετροχείλου, αφού κάνει μια περιγραφή του σπηλαίου, αναφέρει ότι στο εν λόγω σπήλαιο θα μπορούσαν να δοθούν βουκολικές και μυθολογικές θεατρικές παραστάσεις. Επιπλέον κρίνει ότι είναι απαραίτητο να γίνει παράκαμψη του υπάρχοντος δρόμου με κατεύθυνση προς το σπήλαιο.
Το σπήλαιο ονομάζεται του Αγίου Μαρκιανού ή όπως συνηθίζεται να λέγεται σήμερα Αρμακιανός ή Μοναστήρι. Η παράδοση λέει πως εντός του σπηλαίου υπήρχε μοναστήρι με καλογήρους, του Αγίου Μαρκιανού, εξ’ ου και η ονομασία της περιφέρειας αυτής, μέχρι και σήμερα. Η οριστική εγκατάλειψη του σπηλαίου, από τους καλογήρους, πιθανολογείται ότι έγινε, λόγω υπερβολικής υγρασίας.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                           ΤΟ Δ.Σ.
Παπαντωνόπουλος  Κώστας                 Χρονόπουλος Ανδρέας   
6977223610                                           Τουτούνης Ηλίας
                                                              Συλάϊδου Νατάσσα
                                                              Αθανασόπουλος Ανδρέας
                                                              Μπιλάλης Κώστας
                                                              Μαρτζάκλης Θοδωρής

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Χρήστος Νικολετόπουλος (1931-2017) Ιερέας




Έφυγε σήμερα 23.04.2017 ο ιερέας Χρήστος Νικολετόπουλος του Διομήδη που γεννήθηκε πριν 86 χρόνια στο Αντρώνι.
Η κηδεία του θα γίνει σήμερα Κυριακή στις 17.00 στο Πανόπουλο.
Στους συγγενείς του και σε όλους τους συγχωριανούς εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.
 Ο Χρήστος Νικολετόπουλος γεννήθηκε στο Αντρώνι το 1931. Πατέρας του ήταν ο Διομήδης που πέθανε το 1975 και μητέρα του η Αλεξάνδρα Γιαρμενίτη από την Γιάρμενα που πέθανε το 1981.
Ο Χρήστος ήταν ο προτελευταίος από τα 6 παιδιά του Διομήδη που όλα έχουν πεθάνει.
Ο Δημοσθένης είχε διατελέσει επιθεωρητής της τραπέζης Ελλάδος και πέθανε στην Αθήνα, ο Λεωνίδας στην Αμερική, ο Νικόλαος στην Αμερική, ο Ηλίας στο Πανόπουλο και ο Κωνσταντίνος όπως δήλωνε ο αδελφός του Χρήστος, αρρώστησε και πέθανε από τις βόμβες των Αμερικανών στην Γιουγκοσλαβία.
Ο Χρήστος παντρεύτηκε το 1957 την Αμαλιαδίτισα δασκάλα, Ιωάννα Λουρίδα (1932-2013)
Διάκος έγινε στις 21.07.1976 στο Κλινδιά Ηλείας.
Ιερέας χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο Ηλείας Αθανάσιο, στις 6 Αυγούστου του ιδίου έτους, στην Βουλιαγμένη(Μπουρντάνου).
Ήταν τελειόφοιτος του εξατάξιου γυμνασίου Πύργου. Φοίτησε ένα χρόνο στην ιερατική σχολή Τήνου και τρία χρόνια στην ανωτέρα εκκλησιαστική σχολή Αθηνών.
Τον πρώτο μηνά ως ιερέας, υπηρέτησε στο Άγιο Γεώργιο Αμαλιάδος και στη συνέχεια για 12 χρόνια στο Πανόπουλο και στην Μποκοβίνα. Κατόπιν μόνιμα στο Πανόπουλο έως το τέλος του 2006 που παραιτήθηκε.
Με δικές του ενέργειες τελείωσε το 1980 η εκκλησία της Ανάληψης στο Πανόπουλο.
Το 1982 έγιναν τα εγκαίνια από τον σημερινό μητροπολίτη Γερμανό.
Έφτιαξε επίσης, τον Άγιο Γεώργιο στο κοιμητήριο Πανόπουλου εις ένδειξη αγάπης και σεβασμού στον συνεργάτη του (και μπάρμπα μου) Γεώργιο Κατσαντώνη που πέθανε στις 4 Οκτωβρίου 1993 ετών 76.  
Διετέλεσε αρχιερατικός πρωτοπρεσβύτερος στην Ορεινή Ηλεία.
Για αρκετά χρόνια ήταν παρουσιαστής εκκλησιαστικών θεμάτων στον κρατικό ραδιοσταθμό Πύργου.
Ο παπα Χρήστος είχε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο. Έστελνε δώρα ανώνυμα σε φτωχές και πολύτεκνες οικογένειες. Όταν αντιλήφθηκε ότι μια κοπέλα αδυνατούσε να συνεχίσει τις σπουδές της, έσπευσε νύχτα και άφησε κρυφά φάκελο με χρήματα.
Το 2008 άφησε στην εφορία 70.000 ευρώ υπέρ του κράτους.
Ευχαριστώ θερμά τον φίλο της σελίδας Γιώργο Μαρκόπουλο για τις πληροφορίες.
Κώστας Παπαντωνόπουλος