Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

ΜΑΡΚΟΣ ΝΤΑΡΑΣ «Ο ΦΟΒΕΡΟΣ ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΟΥ ΜΟΡΙΑ»

Γύρω στα 1730 με 1740 η κλεφτουριά του Μοριά είχε φουντώσει για τα καλά. Ο Δήμος Μπότσικας Κολοκοτρώνης, ένας τρανός και δυνατός κλέφτης, ήλθε σ’ επαφή και μ’ άλλους αρχηγούς των κλεφτών του Μοριά, όπως με τον Μήτρο Περίβολο από τα Καλάβρυτα, τον Δημήτρη Πυθιμούντα, από την Κυπαρισσία, τον Μαντά από την Πάτρα και με τον περιβόητο Ντρέ* Μάρκο Ντάρα από τα Σουλιμοχώρια. Υποστηριζόμενοι και υποθαλπόμενοι από τους προεστούς και από τον κλήρο, κατόρθωσαν να περιφέρονται άφοβα με δικά τους μπαϊράκια στα βουνά, προκαλώντας τον τρόμο στους Τούρκους. Η κατάσταση έφθασε να γίνει τόσο ανυπόφορη για την διοίκηση, που αποφάσισε τέλος, να τσακίσει τους κλέφτες. Ότι δεν κατάφερε να τα κάνει με την δύναμη, μπόρεσε με την προδοσία.

Ένας από αυτούς ήταν και ο σκληροτράχηλος και αδούλωτος ο Μάρκος Ντάρας. Το σώμα του διέθετε 300 ενόπλους και η δράση του επεκτάθηκε στη Μεσσηνία και την Αρκαδία, αμφισβητώντας την τουρκική κυριαρχία στην περιοχή.

Παρασκευή, 21 Ιουλίου 2017

43 Χρόνια Κατοχής, το υποβρύχιο ‘‘Γλαύκος’’ και τα F-4 που δεν πήγαν ποτέ στην Κύπρο

43 χρόνια από  την αποφράδα 20η Ιουλίου 1974 που οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο



43 χρόνια από  την αποφράδα 20η Ιουλίου 1974 που οι Τούρκοι εισέβαλαν παράνομα στην Κύπρο, σκότωσαν, βίασαν, λεηλάτησαν, εκτόπισαν και συνεχίζουν να κατέχουν με τη βία το 36% της μαρτυρικής Μεγαλονήσου.
43 χρόνια από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, η οποία ακολούθησε την “προδοσία” του αμερικανο-καθοδηγούμενου πραξικοπήματος της ελληνικής Χούντας που ανέτρεψε τη νόμιμη Κυπριακή κυβέρνηση του Μακαρίου, τον οποίο η Δύση αποκαλούσε “Κάστρο της Μεσογείου” για την αδέσμευτη τότε, εξωτερική πολιτική του.

Τρίτη, 11 Ιουλίου 2017

Χαρτογράφησαν το Αμαρκιανό σπήλαιο, Μπακολίτσας και Καρούτσος

Τα αποτελέσματα της έρευνας θα σταλούν στην Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας Σπηλαιολογίας του ΥΠ.ΠΟ.
Ύστερα από την ανακοίνωση του δελτίο τύπου (18 Μαΐου 2017) από τον Σύλλογο Προστασίας της Φύσης και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ερυμάνθου-Φολόης ο «Ωλονός»,
επικοινώνησε μαζί μου ο βιολόγος Κωνσταντίνος Μπακολίτσας και μου ζήτησε να βοηθήσω ώστε να επισκεφθεί το Αμαρκιανό σπήλαιο με σκοπό να μελετήσει την αξιοποίησή του με τον συνεργάτη του σπηλαιολόγο Παναγιώτη Καρούτσο. Τον έφερα σε επαφή με τον δικό μας, τον Ανέστη Αδαμόπουλο από την Κέρτιζα όπου προθυμοποιήθηκε αμέσως να βοηθήσει.
Ύστερα από κάποια αναβολή λόγω κακοκαιρίας η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε στις 8.07.2017
Σκοπός της επίσκεψής τους ήταν να χαρτογραφήσουν το σπήλαιο και να ερευνήσουν τις δυσκολίες ανάδειξής του.
Τα αποτελέσματα της έρευνας που έκαναν θα σταλούν για εκτίμηση και για περαιτέρω έρευνα, στην Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας Σπηλαιολογίας του Υπουργείου Πολιτισμού.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Φώνη Λυκοτόμαρου (1960-2017) Μπαρμπότα




Έφυγε χθες Τρίτη 4.07.2017 ηΤρυφώνη (Φώνη) συζ. Γεωργίου Καραχάλιου, κατοίκου Τσιχλεΐκων Αμαλίαδας που γεννήθηκε πριν 57 χρόνια στην Μπαρμπότα(Αμυγδαλή) Λαμπείας.
Η κηδεία της θα γίνει σήμερα Τετάρτη στην Αμαλιάδα.
Στο σύζηγό της Γιώργο, στα παιδιά της Ανδρέα, Διονύση, Παναγιώτη, στα αδέλφια της Σωτήρη, Νίκο και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.
Ήταν κόρη του Θεοδώρου Λυκοτόμαρου και της Καλομοίρας  από την Μπαρμπότα.


Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Τραγούδι του Γιώργη Γιαννιά



ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑΝ................
ΜΟΥΡΤΑΤΗ ΤΙ ΜΕ ΠΕΡΑΣΕΣ …ΝΑ ’ΡΘΩ ΝΑ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΩ;
ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΗΛΕΙΑΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΗ ΓΙΑΝΝΙΑ ΤΟΥ ΑΠΡΟΣΚΥΝΗΤΟΥ ΚΛΕΦΤΟΚΑΠΕΤΑΝΙΟΥ ΤΟΥ ΩΛΟΝΟΥ
Από το βιβλίο του Ηλία Τουτούνη & Κώστα Παπαντωνόπουλου
“ΓΙΑΝΝΗΣ & ΓΙΩΡΓΗΣ ΓΙΑΝΝΙΑΣ, Οι σταυραετοί του Ωλενού”
Ως τώρα η επίσημη ιστορία μας, καθώς φαίνεται, καταπιάστηκε μόνο με τα τρανά πρόσωπα και ως ακατάδεχτη περιφρόνησε και αγνόησε ουκ ολίγους απλούς και έντιμους λαϊκούς αγωνιστές. Όμως χρέος μας είναι να θυμόμαστε, να μνημονεύουμε, ν’ απονέμουμε τις πρέπουσες τιμές και σ’ αυτούς τους σεμνούς και αφανείς ήρωες.
Ένας από αυτούς, που ηθελημένα αγνοήθηκε, ήταν κι ο οπλαρχηγός Γιώργης Γιαννιάς και τα παλικάρια του, μια ομάδα ανθρώπων που προτίμησαν να δώσουν την ζωή τους για ν’ απολαμβάνουμε εμείς σήμερα τ’ αγαθά της ελευθερίας.
Οι μάχες στα στενά της Τζάχλης, της Πολίτζας αλλά και στου Κατσαρού της βόρειας ορεινής Ηλείας, δεν αποτέλεσαν μεμονωμένα πολεμικά γεγονότα, παρά συνδέθηκαν άμεσα με την έναρξη της μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης και με την απαρχή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που σήμανε το τέλος της πολύχρονης σκλαβιάς.
Κατά την επιδρομή των Λαλαίων Τουρκαλβανών κατά της Πηνείας, της Κάπελης και των χωριών που βρίσκονται στα ριζοβούνια του Ωλονού, οι οπλαρχηγοί συσκέφθηκαν στις 16 Μαΐου 1821 και συναποφάσισαν να συνδράμουν όλοι για ν’ αντιμετωπίσουν τους επιτιθέμενους εχθρούς. Τα χαράματα της επομένης οι Τουρκαλβανοί αποχωρώντας από τα Τσίπιανα, όπου είχαν διανυχτερεύσει, προσβάλουν τις θέσεις που κατείχε και αμύνονταν ο νεαρός κλεφτοκαπετάνιος Γιώργης Γιαννιάς. Oι οπλαρχηγοί της ευρύτερης περιοχής, για διαφόρους λόγους, όχι μόνο δεν συνέτρεξαν να βοηθήσουν τον Γιώργη Γιαννιά, αλλά στο τέλος αγνόησαν αυτή την σημαντικότατη μάχη που διεξήχθη αρχής γενομένης από την Τζάχλη, Πολίτζα και κατέληξε στη θέση Κατζαρού.
Μετά την πανωλεθρία αυτή, νομίζω ότι για τους ίδιους λόγους και οι ιστορικοί εκείνης της εποχής, ηθελημένα αγνόησαν την θυσία του εικοσιπεντάχρονου οπλαρχηγού και δεν αφιέρωσαν ούτε μια σελίδα στις ιστορικές συγγραφές τους.
Υπήρξαν όμως και λίγες εξαιρέσεις με φειδωλά στοιχεία που δημοσιεύτηκαν γι’ αυτήν την περιβόητη μάχη στον οικισμό Κατζαρού (του σημερινού δ.δ. Αντρωνίου), κατά καιρούς στ’ απομνημονεύματα διαφόρων αγωνιστών που έλαβαν μέρος στον αγώνα του 1821, αλλά και από τους μετέπειτα ιστορικούς που κατέγραψαν τη μεγάλη Ελληνική Επανάσταση.

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Ασβεστώνουμε την Μοστενίτσα με "Ρεφενέ" και "Προσωπική εργασία"

Το Σάββατο 17 Ιουνίου  από τις 9:30 π.μ. έως 8 μ.μ.
Για τρίτη χρονιά εμείς θα είμαστε εκεί.
Θα πάρουμε τις βούρτσες μας και θα ασπρίσουμε τις τσιμεντένιες επιφάνειες του χωριού.
Φέτος θα πάμε ακόμα πιο μακριά από τα κεντρικά σημεία του χωριού, θα φτάσουμε μέχρι την Βίγλα να ασπρίσουμε το σπιτάκι για την στάση των λεωφορείων.
Περιμένουμε συμμετοχή και συμπαράσταση.
Συμμετοχή από Μοστενιτσάνους και από φίλους του χωριού.
Συμπαράσταση από τους φορείς, τον Δήμο Αρχαίας Ολυμπίας, την κοινότητα (ακολουθώντας το παράδειγμα του Προέδρου) και τους Συλλόγους του χωριού μας.
Προσωπική εργασία και...Ρεφενές. «κατά τον τρόπο των ειδικών, των σοφών».
Δεκαετία του ’50, η Ελλάδα πληγωμένη απ’ τον πόλεμο και την κατοχή, προσπαθεί να σταθεί ξανά στα πόδια της. Τότε, στα πλαίσια των μικρών κοινοτήτων, δημιουργείται  ο θεσμός της «προσωπικής εργασίας».
Μια ιδιότυπη μορφή εθελοντισμού που συμμετείχαν ολόκληρες οι τοπικές κοινωνίες, άντρες και γυναίκες.
Συνήθως ήταν Κυριακή,  λίγο μετά την εκκλησία, που χτύπαγαν οι καμπάνες για να θυμίσουν στο κόσμο ότι είναι μέρα προσωπικής εργασίας.
Η συμμετοχή όλων  θεωρούταν αυτονόητη υποχρέωση.
Με ότι διέθετε ο καθένας, κασμάδες, αξίνες, ξινάρια, φτυάρια, βαριοπούλες, συμμετείχε χωρίς δισταγμό σε μια κοινή υπόθεση.
Έτσι, φτιάχτηκαν σημαντικά έργα και υποδομές για να καλυφτούν καθημερινές ανάγκες.
Χτίστηκαν  σχολεία, εκκλησίες, δρόμοι, καλντερίμια, γεφύρια, βρύσες, αυλάκια …..
Συχνά δεν αργούσε να στηθεί γλέντι άλλωστε στην Μοστενίτσα είμαστε.
Οι νοικοκυρές πήγαιναν στην αρχή χαλβά με τσίπουρο, μετά μεζέδες  και το κρασί.

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Κούμανι! Θα τους μείνει αξέχαστο!

Η ζωή λένε παίζει περίεργα παιχνίδια... ό,τι δίνεις παίρνεις... τα ρητά  αυτά ταιριάζουν απόλυτα στη μικρή μας ιστορία. 
Το γειτονικό μας χωριό Κούμανι, στάθηκε μεσάζων στο να γνωριστούν, να συνεργαστούν και στο τέλος να σφραγίσουν με όρκους αιώνιας αγάπης τη γνωριμία τους ο δάσκαλος και η δασκάλα του δημοτικού σχολείου!
Πριν λίγες μέρες ενώθηκαν με τα δεσμά  ενός πρωτότυπου γάμου που θα θυμούνται και θα μεταφέρουν στις επόμενες γενιές τους!!! Σκέφτηκαν ότι δεν θα μπορούσαν να λείπουν από την καλύτερη στιγμή της ζωής τους οι μαθητές τους, που ήταν η αφορμή της γνωριμίας τους. Έτσι ζήτησαν από τους γονείς και παραβρέθηκαν ως παρανυφάκια αρκετά από τα παιδάκια του σχολείου! Ο γάμος τους γέμισε με πλουμιστά  φορέματα και ανθοστόλιστα κεφαλάκια! Με χρώματα και γέλια των μικρών τους φίλων, που όπως είπαν, τους θεωρούν οικογένεια τους!
Οι μικρές μαθήτριες από το Κούμανι, βάζοντας όλη την αγάπη τους, έκλεψαν την παράσταση στην εκδήλωση και έκαναν τη μέρα  των δασκάλων τους ακόμα πιο ξεχωριστή και  συνάμα αυτός ο ιδιαίτερος γάμος, στάθηκε αφορμή να ακουστεί το Κούμανι σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας, αφού είναι το γεγονός των τελευταίων ημερών.
Να ζήσουν!!!!!
Δώρα Καζαμία Ιούνιος 2017

Φωτο: dete.gr
Πηγή: www.antroni.gr 

Παρασκευή, 9 Ιουνίου 2017

Μια φωτογραφία, χίλιες λέξεις!

Την παρακάτω φωτογραφία την αναρτήσαμε και στο face book αλλά δεν καταφέραμε να βρούμε όλα τα εικονιζόμενα πρόσωπα.
Παρότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια, διακρίνουμε σε αυτή τη φωτογραφία γνωστές φυσιογνωμίες του χωριού μας.
Μεταξύ άλλων:
1. Βούλα Μπακάλη (της Χρυσούλας)
2. Κωστούλα Πανούτσου (Νικολή Τσιμπούκα)
3. Μαρία Μήτση (του Κόνσουλα)
4. Αντωνία Κωστοπούλου (του Τασάνη)
5. Ανδριάνα Αλεξοπούλου (του Κολιού)
6. Βελουδένια Μπαντούνα (του Ντερλεπάνη)
7.Γιάννα Τσώνου (του δάσκαλου)
8. Πίτσα Σίνου (του Λύσανδρου)

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

«Τούτο το καλοκαιράκι...»


Τούτο το, μαύρα μου μάτια.
Τούτο τὸ καλοκαιράκι.
Τούτο τὸ καλοκαιράκι,
κυνηγούσα ᾿να πουλάκι.

Κυνηγούσα, μαύρα μου μάτια,
κυνηγούσα, προσπαθούσα.
κυνηγούσα, προσπαθούσα,
νὰ τὸ πιάσω δὲν μποροῦσα.

Βιολιτζή, μαύρα μου μάτια,
βιολτζί μου, πως τα κάνεις,
βιολτζί μου, πως τα κάνεις.
τα πουλάκια και τα πιάνεις.

Με τα να, μαύρα μου μάτια,
με τα νάζια μου τα κάνω,
ορέ με τα νάζια μου τα κάνω,
τα πουλάκια και τα πιάνω.

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

ΣΠΗΛΑΙΟΝ ΑΡΜΑΚΙΑΝΟΥ (ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΦΥΣΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ)



ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ                   Τετάρτη 18.05.2017
ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑΣ                Αριθ. Πρωτ.: 112
ΕΡΥΜΑΝΘΟΥ - ΦΟΛΟΗΣ  O «ΩΛΟΝΟΣ»                               

ΣΠΗΛΑΙΟΝ ΑΡΜΑΚΙΑΝΟΥ (ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΦΥΣΙΚΟ ΜΝΗΜΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΦΑΝΕΙΑ)
Ο Σύλλογος Προστασίας της Φύσης και της Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ερυμάνθου–Φολόης, ο «Ωλονός», δια μέσω του ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου, καταγγέλλει την κατ´εξακολούθηση επί 45 και πλέον ετών αμεροληψία της Πολιτείας, με όποια μορφή συνεπάγεται, στη συνεχιζόμενη αδράνεια, ως προς την ανάδειξη και αξιοποίηση ενός φυσικού μνημείου, απερίγραπτου και μαγευτικού κάλλους που έχει δωρίσει η μητέρα φύση στον τόπο μας.
Το σπήλαιο βρίσκεται στον ορεινό όγκο του όρους Ερυμάνθου, στον πρώην δήμο Λασιώνος, μεταξύ των οικισμών Αγίας Κυριακής (πρώην Κερτίζα) και Τσιπιάνων, σε δύσβατη και απροσπέλαστη περιοχή και συγκεκριμένα στην τοποθεσία Αστράς, πλησίον και κάτω από το σημερινό εκκλησάκι της Αγίας Παρασκευής (Κερτίζας).
Σύμφωνα με την αείμνηστη σπηλαιολόγο κυρία Άννα Πετρόχειλου, που το εξερεύνησε το έτος 1971, πρόκειται για ένα σπήλαιο ηλικίας 500.000 ετών. Είναι χωρητικότητας περίπου 1.000 ατόμων και παρόμοια έχουν εξερευνηθεί στην Ισπανία, την πρώην Γιουγκοσλαβία και την Κεφαλονιά (το σπήλαιο Δρογοράνη).
Η είσοδος του σπηλαίου είναι ένα άνοιγμα σε βράχο σε τοξοειδές σχήμα.
Η κατώτατη υψομετρική διαφορά από το επίπεδο της εισόδου είναι 3-4 μέτρα. Λοξώς δεξιά από την είσοδο, επεκτείνεται μια τεράστια αίθουσα ως «δώρο της φύσης» που είναι αδύνατον να περιγραφεί η φυσική της ομορφιά.
Το σπήλαιο και στις δύο πλευρές του είναι επενδυμένο με υπέροχους σταλακτίτες που φαντάζουν ως πέτρινοι καταρράκτες φανερώνοντας την ηλικία του. Η οροφή του με τον αψιδωτό θόλο κόβεται απότομα στο βάθος σαν αυλαία με τις «παχιές πέτρινες κουρτίνες να αγκαλιάζει η μία την άλλη» σε διάφορους συνδυασμούς.
Στο βάθος, 60 περίπου μέτρων κατά μήκος, το δάπεδο υπερυψώνεται ελαφρώς και έτσι το σπήλαιο μοιάζει σαν θέατρο. Εκεί ακριβώς ορθώνονται οι κρυστάλλινοι σταλαγμίτες που αντανακλούνται σαν διαμάντια στο φλας της φωτογραφικής μηχανής. Η μεγάλη επιφάνεια του δαπέδου είναι επικλινής, διαστάσεων 80μ. επί 50 μέτρα και ύψους 20 περίπου μέτρων. Έχουμε την ταπεινή γνώμη ότι εάν το σπήλαιο καθαριστεί και εξερευνηθεί σχολαστικά, υπάρχει περίπτωση να αποκαλυφτεί μεγάλο μέρος από τους σταλαγμίτες του.
Σε δημοσίευμα της Απογευματινής την 1η Οκτωβρίου 1971, που μας παρείχε η Ελληνική Σπηλαιολογική Εταιρία με τίτλο «Βουκολικές παραστάσεις σε σπήλαιο», η Άννα Πετροχείλου, αφού κάνει μια περιγραφή του σπηλαίου, αναφέρει ότι στο εν λόγω σπήλαιο θα μπορούσαν να δοθούν βουκολικές και μυθολογικές θεατρικές παραστάσεις. Επιπλέον κρίνει ότι είναι απαραίτητο να γίνει παράκαμψη του υπάρχοντος δρόμου με κατεύθυνση προς το σπήλαιο.
Το σπήλαιο ονομάζεται του Αγίου Μαρκιανού ή όπως συνηθίζεται να λέγεται σήμερα Αρμακιανός ή Μοναστήρι. Η παράδοση λέει πως εντός του σπηλαίου υπήρχε μοναστήρι με καλογήρους, του Αγίου Μαρκιανού, εξ’ ου και η ονομασία της περιφέρειας αυτής, μέχρι και σήμερα. Η οριστική εγκατάλειψη του σπηλαίου, από τους καλογήρους, πιθανολογείται ότι έγινε, λόγω υπερβολικής υγρασίας.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                           ΤΟ Δ.Σ.
Παπαντωνόπουλος  Κώστας                 Χρονόπουλος Ανδρέας   
6977223610                                           Τουτούνης Ηλίας
                                                              Συλάϊδου Νατάσσα
                                                              Αθανασόπουλος Ανδρέας
                                                              Μπιλάλης Κώστας
                                                              Μαρτζάκλης Θοδωρής

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Χρήστος Νικολετόπουλος (1931-2017) Ιερέας




Έφυγε σήμερα 23.04.2017 ο ιερέας Χρήστος Νικολετόπουλος του Διομήδη που γεννήθηκε πριν 86 χρόνια στο Αντρώνι.
Η κηδεία του θα γίνει σήμερα Κυριακή στις 17.00 στο Πανόπουλο.
Στους συγγενείς του και σε όλους τους συγχωριανούς εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας.
 Ο Χρήστος Νικολετόπουλος γεννήθηκε στο Αντρώνι το 1931. Πατέρας του ήταν ο Διομήδης που πέθανε το 1975 και μητέρα του η Αλεξάνδρα Γιαρμενίτη από την Γιάρμενα που πέθανε το 1981.
Ο Χρήστος ήταν ο προτελευταίος από τα 6 παιδιά του Διομήδη που όλα έχουν πεθάνει.
Ο Δημοσθένης είχε διατελέσει επιθεωρητής της τραπέζης Ελλάδος και πέθανε στην Αθήνα, ο Λεωνίδας στην Αμερική, ο Νικόλαος στην Αμερική, ο Ηλίας στο Πανόπουλο και ο Κωνσταντίνος όπως δήλωνε ο αδελφός του Χρήστος, αρρώστησε και πέθανε από τις βόμβες των Αμερικανών στην Γιουγκοσλαβία.
Ο Χρήστος παντρεύτηκε το 1957 την Αμαλιαδίτισα δασκάλα, Ιωάννα Λουρίδα (1932-2013)
Διάκος έγινε στις 21.07.1976 στο Κλινδιά Ηλείας.
Ιερέας χειροτονήθηκε από τον επίσκοπο Ηλείας Αθανάσιο, στις 6 Αυγούστου του ιδίου έτους, στην Βουλιαγμένη(Μπουρντάνου).
Ήταν τελειόφοιτος του εξατάξιου γυμνασίου Πύργου. Φοίτησε ένα χρόνο στην ιερατική σχολή Τήνου και τρία χρόνια στην ανωτέρα εκκλησιαστική σχολή Αθηνών.
Τον πρώτο μηνά ως ιερέας, υπηρέτησε στο Άγιο Γεώργιο Αμαλιάδος και στη συνέχεια για 12 χρόνια στο Πανόπουλο και στην Μποκοβίνα. Κατόπιν μόνιμα στο Πανόπουλο έως το τέλος του 2006 που παραιτήθηκε.
Με δικές του ενέργειες τελείωσε το 1980 η εκκλησία της Ανάληψης στο Πανόπουλο.
Το 1982 έγιναν τα εγκαίνια από τον σημερινό μητροπολίτη Γερμανό.
Έφτιαξε επίσης, τον Άγιο Γεώργιο στο κοιμητήριο Πανόπουλου εις ένδειξη αγάπης και σεβασμού στον συνεργάτη του (και μπάρμπα μου) Γεώργιο Κατσαντώνη που πέθανε στις 4 Οκτωβρίου 1993 ετών 76.  
Διετέλεσε αρχιερατικός πρωτοπρεσβύτερος στην Ορεινή Ηλεία.
Για αρκετά χρόνια ήταν παρουσιαστής εκκλησιαστικών θεμάτων στον κρατικό ραδιοσταθμό Πύργου.
Ο παπα Χρήστος είχε πλούσιο φιλανθρωπικό έργο. Έστελνε δώρα ανώνυμα σε φτωχές και πολύτεκνες οικογένειες. Όταν αντιλήφθηκε ότι μια κοπέλα αδυνατούσε να συνεχίσει τις σπουδές της, έσπευσε νύχτα και άφησε κρυφά φάκελο με χρήματα.
Το 2008 άφησε στην εφορία 70.000 ευρώ υπέρ του κράτους.
Ευχαριστώ θερμά τον φίλο της σελίδας Γιώργο Μαρκόπουλο για τις πληροφορίες.
Κώστας Παπαντωνόπουλος


Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Εγκαίνια σήμερα 22.04.2017 του "Αρχοντικού Πετραλιά" στη Δίβρη

Με την παρουσία  του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ Προκόπη   Παυλόπουλου θα τελεστούν σήμερα Σάββατο 22 Απριλίου τα εγκαίνια του Κέντρου Πολιτισμού & Περιβάλλοντος "ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΠΕΤΡΑΛΙΑ" στην Δίβρη.
Το «Αρχοντικό Πετραλιά» διατηρώντας τα χαρακτηριστικά της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της κεντρικής Πελοποννήσου, διέθετε ζωγραφική διακόσμηση σε όλα τα δωμάτια, ενώ χαρακτηριστικό της οικείας ήταν το ανάγλυφο εικονοστάσιο, αναγεννησιακής τεχνοτροπίας, με νεοκλασικά στοιχεία, που το καθιστά μοναδικό.

Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Πάσχα 2017 ευχές

Το www.antroni.gr σας εύχεται χρόνια πολλά και καλό Πάσχα!
Κώστας Παπαντωνόπουλος
Σταυρός στο υπέρθυρο

Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

Μες το Λαλαίϊκο μαχαλά χορεύει η Μαριωρή μπροστά...

Μες το Λαλαίϊκο μαχαλά
Χορεύει η Μαριωρή μπροστά
Με Λαλαίους με Δουκαίους
με πολλούς Βαρβασαιναίους
Άντε η Μαριωρή παντρεύεται
όλος ο Πύργος χαίραιται
Όρε ποιον θα πάρεις Μαριωρή
του Τριτσιμπίδα το παιδί!
Ηλειακό δημοτικό τραγούδι της αγάπης και του γάμου.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΙΝΟΣ:
κλαρίνο
ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ ΣΙΝΟΣ:
βιολί
ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:
τραγούδι 

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

«Ο βίος και η προσφορά των Κλεφτών στην Επανάσταση του 1821», Εκδήλωση

ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ &  ΦΥΣΙΟΛΑΤΡΙΚΟΣ  ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ  ΑΜΑΛΙΑΔΑΣ «Η ΑΣΤΡΙΝΙΑ»
Π Ρ Ο Σ Κ Λ Η Σ Η

Σας προσκαλούμε να μας τιμήσετε με την παρουσία σας, στην επετειακή εκδήλωση, που θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 24 Μαρτίου 2017 και ώρα 8:30 μ.μ. στο Λαζαράκειο Δημοτικό Μέγαρο Αμαλιάδας με θέμα: «Ο βίος και  η προσφορά των Κλεφτών στην Επανάσταση του 1821».

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ  ΗΛΙΔΑΣ                    Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ  ΤΟΥ  ΣΥΛΛΟΓΟΥ

      Χρήστος  Χριστοδουλόπουλος                                         Θάλεια Τουτούνη- Τσούλου

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Μιχάλης Κότσαλης (του Γιόκα) 1934-2017

 Έφυγε σήμερα Κυριακή 19.03.2017 ο Μιχάλης Κότσαλης (του Γιόκα) που γεννήθηκε πριν 83 έτη στο Αντρώνι.
Η κηδεία του θα γίνει αύριο Δευτέρα στη γενέτειρά του.
Στη σύζυγό του Θανάσω (Αθανασία), στα παιδιά του Κώστα, Αλέξη, Σάκη, Γιώργο και σε όλους τους συγγενείς του εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.
Για την ενημέρωση, ευχαριστούμε τον συμπατριώτη μας Παύλο Ν. Πανούτσο.
Ο Μιχάλης ήταν αδελφός του Πόντικα (Γεωργίου Κότσαλη) και της Βαγγέλως του Κουρογιώρη από τη Σπαρτουλια!
Ένας φιλήσυχος χωριανός που δεν ασχολήθηκε και δεν απασχόλησε ποτέ κανέναν! Άξιος οικογενειάρχης που κράτησε μονοιασμένη την οικογένεια του.
Σπάνια έβγαινε στο καφενείο, χαρακτηριστική φιγούρα με το πανωφόρι στην πλάτη περνούσε τον περισσότερο χρόνο του στα ζωντανά του!!!
Τα τελευταία χρόνια όμως που άραξε, βρήκα την ευκαιρία να συζητήσω μαζί του και κάποιες φορές να καταγράψω τις συνομιλίες μας.

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Θεόδωρος Παπαδόπουλος (1941-2017) Πανόπουλο

Έφυγε για το στερνό ταξίδι την Τρίτη 14..03.2017 ο Θεοδωράκης Παπαδόπουλος του παππά- Νιόνιου που γεννήθηκε πριν 76 χρόνια στο Πανόπουλο Αντρωνίου.
Η κηδεία του έγινε σήμερα στις 16.00, στον Άγιο Αθανάσιο του Πύργου.
Στην σύζυγό του Σία, στην κόρη του Όλγα και σε όλους τους συγγενείς του, εκφράζουμε τα ποιο θερμά μας συλλυπητήρια.
Ο Θεοδωράκης αρχικά, είχε διορισθεί ως υπάλληλος στην Πρόνοια στον Πύργο.  Γρήγορα όμως παράτησε αυτή τη θέση για να ασχοληθεί με την ιδιωτική πρωτοβουλία όπου άνοιξε κατάστημά με νυφικά - βαφτιστικά στο κέντρο του πύργου.

ΑΝΤΡΩΝΙ: ΤΑΙΝΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ

ΑΝΤΡΩΝΙ: ΤΑΙΝΙΑ ΑΡΧΕΙΟΥ
Πριν λίγα χρόνια (το καλοκαίρι του 2011) θέλησα να  κάνω ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο δηλαδή να σας δείξω ένα μικρό μέρος από το αρχείο των αγαπημένων μας προσώπων που γεννήθηκαν ή έζησαν στο χωριό μας.
Έφτιαξα λοιπόν μια πρόχειρη ταινία, ένα δείγμα που κράτησε παραπάνω από μιάμιση ώρα.
Το έργο αυτό ετοιμάστηκε πολύ γρήγορα αφού θυσίασα δύο μόνον μέρες από τις διακοπές μου, για να προβληθεί τον Αύγουστο του 2011 στο θεατράκι του χωριού.
Η προσέλευση των κατοίκων ήταν απίστευτα μεγάλη παρότι υπήρξαν κάποια τεχνικά προβλήματα και η έναρξη της προβολή καθυστέρησε πάνω από μία ώρα.
Στο διάστημα της προβολής υπήρχε  πλήρη αφοσίωση αλλά και φόρτιση από το κοινό όπου πίσω μου ακούγονταν μόνο λυγμοί με αναφιλητά  αλλά και γέλια όταν προβάλλονταν κάποιες αστείες φωτογραφίες.
Μετά από την προβολή η κατάσταση άλλαξε σε σχέση με τους ανθρώπους και κάποιοι έσπευσαν να μου δώσουν φωτογραφίες και άλλο υλικό. Για να τους ικανοποιήσω, έφτιαξα ένα δεύτερο DVD ως συμπλήρωμα όπου το πρόβαλα στο ίδιο σημείο το 2012.
Η ταινία αποτελείται από δέκα περίπου θεματικές ενότητες όπου στο τέλος έχει προστεθεί το συμπλήρωμα του 2012
Στα χρόνια που μεσολάβησαν, συγκεντρώθηκε ακόμη περισσότερο υλικό αλλά εκτιμώ ότι δεν είναι ακόμη αρκετό για «να μπει στο αυλάκι» μια ολοκληρωμένη δουλειά.
Αρχικά υπήρχε η εκτίμηση να μην ανέβει αυτό το έργο στο διαδίκτυο αλλά κάποιοι φίλοι συμπατριώτες (που μάλιστα έχουν δώσει και αρκετό υλικό) οι οποίοι βρίσκονται στο εξωτερικό με έπεισαν να το δημοσιοποιήσω για να το δουν και να το κρατήσουν όλοι.
Παρότι το φιλμ είναι πρόχειρο και κακοφτιαγμένο, εγώ που το είχα δει τόσες φορές, υπήρξαν στιγμές συγκίνησης όταν είδα αγαπημένα πρόσωπα από όλα σχεδόν τα σόγια του χωριού μας,  όπως:

Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Η ΣΠΗΛΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΟΠΑΝΑΓΗ Ή ΠΑΝΑΓΗ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

 Βορειοανατολικά του χωριού Κακοτάρι του τέως δήμου Λασιώνος, και στην Ανατολική πλευρά του βουνού Σκιαδοβούνι, που είναι παραφυάδα και επέκταση του όρους Ερύμανθος (Ωλονός) προς τα Νότια, διασώζεται διώροφη καστροσπηλιά που λειτούργησε ως ασκηταριό και κρησφύγετο σε λαξευμένη πλαγιά του βράχου[1].
Φαίνεται ότι ο «κατασκευαστής» της είχε διερευνήσει το κάλλος της περιοχής, κάτι που φαίνεται από τον τρόπο κατασκευής της σπηλιάς, τρόπο που επιτρέπει την επιβίωση σ’ αυτό τον κακοτράχαλο, απομονωμένο και αφιλόξενο τόπο που ατενίζει την Κάπελη. Όλα αυτά συνδυάζονται αρμονικά μεταξύ τους. Ο πρώτος οικιστής της δεν μας είναι γνωστός. Λέγεται ότι στην αρχή ήταν ασκηταριό,[2] ίσως από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια, ίσως κατά τη ρωμαϊκή ή και κατά την βυζαντική περίοδο.
Η περιοχή προσφερόταν για ασκητισμό, λόγω του άγριου φυσικού περιβάλλοντος, της πηγής, της εύφορης κοιλάδας και της δύσκολης πρόσβασης προς την σπηλιά. Κατά το τέλος της δεύτερης περιόδου της Τουρκοκρατίας έγινε καταφύγιο για πολλούς κλέφτες και κυνηγημένους ραγιάδες. Φημολογείται ότι χρησιμοποιήθηκε και ως τόπος ασκητισμού για τους μοναχούς της άνω παλαιοχριστιανικής μονής, η οποία τώρα βρίσκεται υπό κατάρρευση, στο Κακοταροβούνι. Σύμφωνα με άλλες πηγές, το σπήλαιο είχε χρησιμοποιηθεί ως μοναστήρι. Ωστόσο, εκτός από την αφήγηση του Γιώργη Ντίνου από το Κακοτάρι, που αναφέραται στην εύρεση ενός σκεύους με σταυρό, κανένα άλλο στοιχείο δε φαίνεται να επιβεβαιώνει έναν τέτοιο ισχυρισμό.

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Γεωργία Σκούτα του Λεωνίδα (Γαλάλαινα) 1924-2017

Έφυγε χθες Παρασκευή 17.02.2017 η Γεωργία Σκούτα του Λεωνίδα που γεννήθηκε πριν 93 χρόνια στην Αχλαδινή.
Η κηδεία της έγινε σήμερα Σάββατο στις 14.00 στο Αντρώνι.
Στα παιδιά της Δημήτρη, Γιώργο, Μαρία, Ανδρέα και σε όλους τους συγγενείς της εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια.
Η θειά Γεωργία ήταν η δεύτερη γυναίκα του μακαρίτη του Λεωνίδα Σκούτα (Γαλάνη), που ήλθε νύφη από την Αχλαδινή Ηλείας.
Τα τελευταία χρόνια η μοίρα ήθελε να της παίξει άσχημο παιχνίδι. Έχασε τρία από τα παιδιά της, τον Αντώνη 56 χρόνων το 2006, τον Χρήστο 60 χρόνων το 2009 και τον Μέλτη (Μιλτιάδη) 58 χρόνων το 2011.
Ύστερα από τη συμφορά της, εξιστορούσε στους συγχωριανούς της στην πλατεία, τον βαρύ πόνο που φορτώθηκε από την απώλεια των παιδιών της.                                                                                                                    
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                            

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

«Εσείς βουνά μου όμορφα…» με τους Βασιλάκη και Βασίλη Σίνο

Εσείς βουνά μου όμορφα, βουνά μου παινεμένα.
Μην είδατε τον αρνητή, τον ψεύτη της αγάπης.
Με γέλασε με φίλησε μου είπε πως θα με πάρει.
Και τώρα μα παράτησε δεν ξέρω τι να κάνω.
Το τσάμικο τραγούδι «Εσείς βουνά μου όμορφα…» τραγουδιέται ακόμη στην δυτική Πελοπόννησο και ιδιαίτερα στην Ορεινή Ηλεία.
 Είναι ένα «όμορφο» ερωτικό τραγούδι της αγάπης.
Η κόρη, απευθύνεται στα χιονισμένα ψηλά βουνά του Ωλονού και ρωτάει να της πουν που κρύβεται ο αγαπητικός της.
Ρωτάει, γι’ αυτόν που την εγκατάλειψε, γι’ αυτόν που αρνήθηκε την αγάπη της και όσα της υποσχέθηκε.
Αυτόν που ερωτεύτηκε και με τη γοητεία του, την μάγεψε αλλά και με τα λόγια του την πλάνεψε.
Ρωτάει απεγνωσμένα να της πουν τα όμορφα και παινεμένα βουνά γι’ αυτόν τον αρνητή, τον ψεύτη αγαπητικό της που ορκιζόταν και έλεγε ποτέ δεν θα την αφήσει.